และในขณะที่เขาเดินทาง เหล่ารูปปั้นศิลาที่ตั้งอยู่ 2 ฟากฝั่งก็เสมือนได้รับชีวิต แต่ละตัวโดดออกมาขวางทางพวกต้วนหลิงเทียนกันอย่างแข็งขัน ทว่าความแข็งแกร่งของรูปปั้นเหล่านี้ ดีสุดก็แค่จอมราชันอมตะที่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏใดกฏหนึ่งถึงขั้นตอนความสําเร็จยิ่งใหญ่ทุกประการเท่านั้น
อาศัยความแข็งแกร่งระดับนี้ ยังไม่เป็นภัยคุกคามอะไรต้วนหลิงเทียน
ดังนั้นต้วนหลิงเทียนจึงนําฮ่วนเอ๋อกับเสี่ยวจินเดินฝ่ามาได้อย่างราบรื่น
จากนั้นทั้ง 3 ก็เข้ามาถึงพระราชวังได้สําเร็จ
“หืม?”
และวินาทีแรกที่ข้ามผ่านประตูเข้ามาในโถงพระราชวัง จิตใจต้วนหลิงเทียนก็เสมือนล่องลอยจมจ่อมสู่ความว่างเปล่า องค์ความรู้และความเข้าใจของกฎๆหนึ่งที่เคยสัมผัสในอดีต ผุดขึ้นในห้วงสํานึก จากนั้นสิ่งที่ไม่เข้าใจก็กลายเป็นเข้าใจได้ในบัดดล
“นี่มัน…กฎแห่งเวลางั้นเหรอ?”
เพราะหลังเข้ามาในโถงพระราชวังแล้ว ต้วนหลิงเทียนสัมผัสได้ว่า ห้องโถงแห่งนี้เต็มไปด้วยพลังของกฏแห่งเวลา ไม่ว่าจะความเคลื่อนไหวของเขาหรือฮ่วนเอ๋อกับเสี่ยวจิน ก็เสมือนถูกพลังแห่งเวลาจํากัดเอาไว้ จนทุกคนเคลื่อนไหวได้เชื่องช้าอืดอาด
“พี่หลิงเทียน…นี่คือกฎแห่งเวลางั้นหรือ?”
ฮ่วนเอ๋อเอ่ยถามด้วยสงสัย หลังประสบกับสภาวะประหลาดราวกับทุกอย่างกลายเป็นภาพช้า
“ใช่”
