“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“เอ้า พี่ใหญ่หลิงเทียน ไฉนท่านไม่บอกข้าแต่แรกเล่า? ไม่งั้นข้าเตือนท่านไปตั้งนานแล้ว!”
เสี่ยวจินคลี่ยิ้มเจื่อนๆ พลางส่ายหัวไปมา
“ว่าแต่พวกเราจะออกไปยังไงเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนถาม
“หากจะออกไปด้านนอกก็ต้องหาจุดเคลื่อนย้ายให้เจอก่อน…และตราบใดที่ท่านคิดถึงจุดเคลื่อนย้ายในใจ ท่านก็จะสัมผัสได้ถึงเส้นทางไปยังจุดเคลื่อนย้ายที่ใกล้ที่สุด เหตุผลที่ไฉนมันวุ่นวายและไม่อาจออกไปได้ทันที ทั้งหมดเพราะผู้สร้างกลัวว่าจะมีคนหวาดกลัวความตายเพราะสู้ศัตรูไม่ได้ เร่งคิดออกไปจากที่นี่เพื่อรักษาชีวิต…”
เสี่ยวจินกล่าว
ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟังก็ลองคิดถึงจุดเคลื่อนย้ายในใจ และพริบตาต่อมาเขาก็สัมผัสได้ว่า เสมือนมีเจตจํานงลึกลับบางอย่างกําลังชี้นําเขาไปยังทิศทางที่ตั้งจุดเคลื่อนย้าย
“ทางนั้นนะ”
และทิศทางที่เสี่ยวจินชี้ ก็พอดีตรงกับเจตจํานงลึกลับที่ชิ้นําต้วนหลิงเทียนเช่นกัน
จากนั้น พวกต้วนหลิงเทียนทั้ง 3 ก็ออกเดินทางทันที
ต้วนหลิงเทียนเองก็ไม่รู้ว่าสถานที่ต่างๆในสมรภูมิอเวจีเป็นอย่างไร แต่เขารู้อยู่อย่างว่าสถานที่ๆพวกเขาถูกส่งตัวมามันช่างมืดมิดและอึมครึมสิ้นดี ยังมีหมอกสลัวๆปกคลุมแผ่นฟ้าผืนดิน บดบังทัศนวิสัย ชวนให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกหดหู่ ทั้งตึงเครียด แค่อยู่ที่นี่นานๆก็อาจทําให้คนเป็นบ้าขึ้นมาได้
