ถึงจะไม่ได้พบเจอพวกมันทั้ง 3 มา 200 กว่าปีแล้ว แต่ความรู้สึกที่เจ้าตัวเล็กมีต่อเขาไฉนเขาจะไม่รู้ เขายังสัมผัสได้ชัดเจนว่าพวกมันไม่เปลี่ยนไปเลย ที่สําคัญความรู้สึกสนิทสนมของพวกมันที่มีต่อเขา ไม่เพียงแต่จะลบเลือนไปตามกาลเวลา แต่ยิ่งมากลับยิ่งมากขึ้น
สําหรับเจ้าตัวเล็กทั้ง 3 ต่อให้รู้ว่าเขามีเทพเบญจธาตุ แต่พวกมันก็ไม่ทําร้ายเขาแน่
การเข้าสู่สมรภูมิอเวจีครั้งนี้ ต้วนหลิงเทียนเชื่อว่าตัวเองไม่น่าจะตกอยู่ในอันตรายหรือพบเจอเรื่องราวตึงมือ การที่เจ้าตัวเล็กทั้ง 3 ไปกับเขาก็มีแต่ประโยชน์ ไม่มีอันตรายอะไร
กล่าวจากใจ เขายังหวังว่าเจ้าตัวเล็กทั้ง 3 จะสามารถแอบหนีออกมาได้จริงๆ จะได้ไปสมรภูมอเวจีกับเขา
ได้ยินเสียงผ่านพลังดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน สองตาทั้ง 3 ก็ทอประกายวับวาวขึ้นมาทันที
พวกมันแคหาทางแอบหนีออกมาให้ได้
ด้วยมีต้วนหลิงเทียนลอบให้ท้ายแบบนี้ พวกมันไม่มีลังเลหรือต้องคิดทบทวนใดๆทั้งสิ้น
“ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่กับเจ้า ข้าได้ส่งข่าวไปหาตาแก่แล้ว…หลังจบเรื่องที่อู่หยาเทียน ตาแก่จะกลับไปเผ่ามังกรก่อน”
จี้หนิงอวิ๋นมองเสี่ยวเฮย เสี่ยวไป และเสี่ยวจินพลางกล่าว “ ดังนั้นพวกเจ้าก็สามารถอยู่กับพี่ใหญ่ของพวกเจ้าได้สักพัก”
“โอ้”
