จังหวะนี้พอตู้เสวียนกับเหลียนชิวได้รู้ถึงประสบการณ์ที่ต้วนหลิงเทียนผ่านพ้นมา ทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นชมจับใจ และหลายๆอย่างพวกมันยังคิดว่าเป็นปาฏิหาริย์ด้วยซ้ําที่ต้วนหลิงเทียนเอาตัวรอดมาได้
หนึ่งในพวกมันเกิดในตระกูลใหญ่ของเผ่าจิ้งจอกมายา อีกหนึ่งก็เติบโตขึ้นมาในหุบเขากระบี่ฟ้า ชีวิตไหนเลยสมบุกสมบัน ผ่านเรื่องราวทางโลกมาโชกโชนเท่าต้วนหลิงเทียน
วันเวลา 3 ปีก็ผ่านไปในชั่วพริบตา
ต้วนหลิงเทียนที่เฝ้ารอ ในที่สุดก็ไม่ได้เห็นเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ มีแต่เสี่ยวจีนที่มาหาเขาได้
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ก่อนข้าจะหนีออกมา ข้าได้ติดต่อไปหาพวกมันแล้ว…พวกมันบอกว่าโดนอาวุโสใหญ่จับตามองไม่ห่างเลย แม้ยามออกนอกเผ่าไปเมืองใกล้ๆก็แทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ ไกล เพราะมีอาวุโสเป็นสิบๆล้อมหน้าล้อมหลัง ได้รับการคุ้มกันยิ่งกว่าลูกจักรพรรดิสวรรค์ซะอีก! นอกจากนั้นพวกมันก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวมั่วซั่ว ไม่งั้นต่อไปก็อย่าหวังจะได้ออกมาเล่นนอกเผ่ามังกรแล้ว!!”
เสี่ยวจินกล่าวเล่าให้ต้วนหลิงเทียนฟัง “แต่พวกมันยังบอกว่าให้พวกเรารออีกสักปี…หนึ่งปีต่อมา ถ้าหากพวกมันมาได้ก็แล้วไป แต่ถ้ามาไม่ได้ก็หมายความว่าพวกมันหาวิธีหนีมาไม่ได้ เช่นนั้น ก็ให้พวกเราไปสมรภูมิอเวจีกันเอง”
“เอาล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ก่อนจะคลี่ยิ้มยินดี และมีความสุขกับพวกเสี่ยวเฮยและเสี่ยวไปจากใจ
