เมิ่งชวนตอบกลับ “ตอนแรกข้าก็คิดจะอยู่ดูเรื่องราวนั่นล่ะ แต่พอนึกอะไรขึ้นได้ข้าว่าข้ากลับดีกว่า เพราะข้าไม่อยากเป็นกระสอบทราย…”
“กระสอบทราย?”
ต้วนหลิงเทียนงุนงง
“ก็พอจักรพรรดิสวรรค์ของอู๋หยาเทียนมาถึง กับจื้อวี่เหนียนนั้น แน่นอนว่ามันไม่กล้าทําอะไรแน่นอน..ถึงตอนนั้นขากลัวว่ามันที่ไม่อาจหาที่ลง จะเอาโทสะมาระบายกับข้าคนเดียวน่ะสิ”
เมิ่งชวนกล่าว “ถึงมันจะไม่กล้าฆ่าข้า แต่ไม่ใช่ว่าจะทุบตีข้าไม่ได้ อย่างไรเสียครั้งนี้ข้าก็เป็นฝ่ายผิด…”
“ดังนั้นข้าก็เลยหนีกลับมาก่อน ที่ตาแก่นั่นจะมาถึง”
เมิ่งชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน
ได้ยินข้อความตอบกลับมาของเมิ่งชวน ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
อาวุโสเมิ่งชวนผู้นี้ ช่างรู้มากจริงๆ…เอาตัวรอดเก่ง!
“อย่างไรก็ตาม…ต้วนหลิงเทียน ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่ากระทั่งอาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกรจะมาออกหน้าให้เจ้าแบบนี้ ถ้ารู้แต่แรกว่ามันจะมา ข้าคงไม่ต้องถ่อมาวังเทียนฉือหรอก”
เมิ่งชวนกล่าวอย่างทอดถอนใจ
“ข้าก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน”
ต้วนหลิงเทียน “การมาของอาวุโสใหญ่เผ่ามังกร ข้าไม่รู้เรื่องเลย…”
“เอาล่ะ…ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว ไว้คราวหน้าค่อยพบกันใหม่ และหากใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์กลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะเล่าเรื่องเจ้าให้ท่านฟัง ถึงตอนนั้นหากท่านอยากเจอเจ้า ข้าจะไปรับเจ้าด้วยตัวเอง”
เมิ่งชวนกล่าว “ว่าแต่เจ้ายังคิดจะอยู่ที่อู๋หยาเทียนอีกนานไหม?”
