“เป็นข้าช่วยนักโทษแหกคุกเองล่ะ…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
หงเฟยถึงกับเงียบไปทันที
ด้านหูเหมยที่ได้ยินข้อความทํานองเดียวกัน ก็เงียบไปสักพัก
“ทําไม?”
หูเหมยส่งข้อความกลับมาถาม น้ำเสียงยังเย็นลงไม่น้อย
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนก็เล่าต้นสายปลายเหตุเรื่องราวทั้งหมดออกไป ด้านหูเหมยหลัง เงียบไปสักกพักก็ส่งขอความตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ศิษย์น้องเล็ก ขาเข้าใจความจําเป็นของเจ้าแล้ว..ช่างมันเถอะ”
“ศิษย์พี่หญิง 3 พวกท่านจะเป็นศิษย์พี่ของข้าเสมอ..วันหน้าไม่ว่ามีเรื่องอะไร หากข้าต้วนหลิงเทียนสามารถช่วยได้ ข้าจะไปช่วยเหลือท่านทันทีไม่ว่าจะอะไรก็ตาม!”
ได้ยินข้อความตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนของหูเหมย ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่น เพราะความรู้สึกผิด
“อื้ม เจ้าเองก็จะเป็นศิษย์น้องเล็กของศิษย์พี่หญิง 3 เสมอ…ตลอดไป”
หูเหมยกล่าว “นอกจากนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง ข้ารู้จักนิสัยของศิษย์พี่หญิงใหญ่ดี ในเมื่อวันนี้นางพยายามหาวิธีช่วยให้เจ้าหลบหนี ต่อให้จะกล่าววาจา ‘ตัดรอน’ แต่นางก็แค่กล่าวไปอย่างนั้น”
“หากนางไม่เห็นเจ้าเป็นศิษย์น้องเล็ก นางคงไม่คิดจะช่วยเจ้าแต่แรก”
หูเหมยกล่าวแทนฉือหย่าชี
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านมาก”
ต้วนหลิงเทียนตอบกลับ
“ศิษย์น้องเล็ก ที่แท้เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่? เจ้าเจ้าปล่อยนักโทษพวกนั้นจริงๆรึ?”
ตอนนี้เองหงเฟยเหมือนจะพึ่งหายอึ้ง จึงเร่งส่งข้อความมาถามด้วยความตกใจ
