ได้ยินคําถามของจักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่า ชายวัยกลางคนก็หันมาเหลือบมองมันผ่านๆ อ่ยคําแฝงความนัยหนึ่ง “ แม้พวกเราจะเคยพบกันครั้งเดียว แต่ข้ายังจดจําได้ว่าเจ้าคือจักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่า….แต่ดูเหมือนข้าจักเป็นแค่คนตัวเล็กๆไว้สําคัญ ไม่ได้อยู่ในสายตาสูงส่งของจักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่าเจ้า”
กล่าวถึงท้ายประโยค มุมปากของชายวัยกลางคนคลุมทองก็เผยรอยยิ้มประชดประชันหนึ่ง
“นี่ท่านรู้จักข้าหรือ?”
จักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่าขมวดคิ้วยู่ย่น ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามที่ เชี่ยวชาญ 1 ใน 4 กฏสูงสุดอย่างกฏมิติ มันไม่เพียงมีแวดวงในอู่หยาเทียน แต่จักรพรรดิอมตะสมญานามที่เชี่ยวชาญในกฏมิติของระนาบเทวโลกอื่นๆมันก็รู้จักไม่น้อย กล่าวได้ว่าแวดวงมันมักออกจากอู่หยาเทียนไปติดต่อแวดวงจักรพรรดิอมตะสมญานามที่เชี่ยวชาญกฏมิติในระนาบเทวโลกอื่นอยู่บ่อยๆ
มันจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายคุ้นๆหน้า แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
“ ตาเฒ่า เพียงเพราะเจ้าไม่ได้สวมหน้ากากนั่น..จักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่าก็ถึงกับจดจําเจ้าไม่ได้แล้วหรือ?”
สตรีสะสวยแลดูสง่างามหันมามองถามชายวัยกลางคนคลุมทองข้างๆด้วยรอยยิ้ม
“ดูเหมือนจักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่า จะจําข้าไม่ได้จริงๆ”
ชายวัยกลางคนในชุดคลุมทองเอ่ยออกเสียงเบา
“หน้ากาก?”
