เพราะจากคําขู่ของจ้าววังเทียนฉือเมื่อครู่ ฉือหย่าซีวู้ดีแก่ใจว่านั่นคือขีดจํากัดความอดทนของอีกฝ่ายแล้ว หากนางกล้าขัดคําสั่ง ไม่พ้นอีกฝ่ายต้องเบนเข็มไปเล่นงานศิษย์น้องคนอื่นๆของนางจริงๆแน่!
ด้วยเหตุนี้ฉือหย่าซีจึงเสมือนติดในช่องทางคับแคบหนึ่ง จะรุกคืบก็ตีบตัน จะถอยก็มาไกลแล้ว สุดท้ายจึงทําได้แค่เลือกจะโอนอ่อนผ่อนปรน หยุดมือไปในลักษณะนี้
“ศิษย์น้องเล็ก…”
มองไปยังร่างในชุดสีม่วงไกลตา ลือหย่าชื่อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอนกล่าวพึมพําออกมาเสียงเบาอย่างจนปัญญา “ศิษย์พี่หญิง…ทําเต็มที่แล้ว”
“เจ้าหนู เป็นเจ้าสินะที่ก่อการอุกอาจ ปลดปล่อยนักโทษในคุกหมื่นพันธนาการ?”
จักรพรรดิอมตะไม้เท้าวารี มองต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ไอ้หนู…เจ้ารู้หรือไม่ว่าในคุกหมื่นพันธนาการนั้น มีคนที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ของพวกเราจับไปขังเป็นการส่วนตัว เผยหยวนจี๋ ?”
จักรพรรดิอมตะเพลิงผลาญ ก็มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน แววตาของมันทําราวกับกําลังมองตะพาบในไห ที่หนีไปไหนไม่ได้
“เหอะๆ อาศัยจอมราชันอมตะตัวกระจ้อยคนหนึ่ง ถึงกับกล้าปล่อยเผยหยวนจี๋ ศัตรูของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียน..ข้าต้องบอกเจ้าเลยจริงๆว่าถึงพลังฝึกปรือเจ้าจักต้อยต่ำแต่ใจเจ้ามันได้!”
จักรพรรดิอมตะท่องว่างเปล่า ก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนเช่นกัน ลึกลงไปในแววตามันมีก็แต่ความเฉยเมยไร้แยแส
