ตอนที่ 3,336 : ถูกล้อม
“ข้าจําได้แล้ว!”
หลังได้ยินคําพูดของโหยวเฟิงอวี้ สีหน้าเหลยอิงกลายเป็นมืดมนทันที จากนั้นสองตาก็ทอประกายคล้ายนึกอะไรได้ โพล่งกล่าวออกมาเสียงดัง “เป็นต้วนหลิงเทียนนั่นเอง!”
“ข้าก็ว่าแล้วว่าแผ่นหลังชายชุดม่วงไฉนถึงได้คุ้นตาข้านัก….ที่แท้เป็นแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนนั่น!”
กล่าวถึงท้ายประโยค เหลยอิงก็หันไปมองฉือหล่างตาขวาง ในแววตายังคล้ายมีสายฟ้าแลบลั่น กล่าวออกเสียงเย็นว่า “ฉือหล่าง ศิษย์คนที่ 7 ของเจ้าประเสริฐนักไม่เพียงแต่จะกล้าปล่อยเผยหยวนจี๋กับคนอื่นๆ แต่ยังกล้าฆ่าเหลยจวิ้นลูกชายคนเดียวของข้าอีกด้วย!”
“ก่อนหน้านี้ มิใช่ข้าก็ไปกับเจ้าเพื่อเชิญจ้าววังไปยังสังเวียนอัจฉริยะ เพื่อห้ามปรามจักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับหรือไร…นี่ใยมิใช่ข้าเลี้ยงหมาป่าให้มาแว้งกัด?”
น้ำเสียงของเหลยอิงตอนนี้ ฟังแล้วชวนให้บังเกิดความเหน็บหนาวนัก
เป็นธรรมดาว่าหลังจากฉือหล่างได้ยินคําแขวะของเหลยอิง สิ่งแรกที่ฉือหล่างคิดก็คือ ไม่ใช่เหลยอิงคิดช่วยต้วนหลิงเทียนเพื่อเอาใจฮ่วนเอ๋อข้างต้วนหลิงเทียนเองหรือไร? ไฉนวันนี้มาโทษมัน…
ฮ่วนเอ๋อนั้นเป็นศิษย์อัจฉริยะที่สุดของเหลยอิง และมีคุณค่ามากกว่าใคร
ประการที่สอง ถึงแม้เหลยอิงจะไม่ได้ช่วยต้วนหลิงเทียนเพื่อฮ่วนเอ๋อ แต่ก็ไม่ใช่เพราะนางต้องการช่วยต้วนหลิงเทียนจากใจแน่ ก็แค่ช่วยเพราะเห็นแก่หน้ามันเท่านั้น
