“ผู้อาวุโสคนที่ข้าพามาเป็นใครท่านอาจไม่รู้จักเพราะคนที่ข้าพามาไม่ใช่คนของอู่หยาเทียนแต่เป็นคนจากพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมียเทียน”
ตัวนหลิงเทียนกล่าว
“พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ ขี้เมียเทียน?!”
หญิงชราคลี่ยิ้มโง่งม “ช่างบังเอิญจริงๆแม่เฒ่าผู้นี้ก็บังเอิญมีพื้นเพอยู่ในขี้เมียเทียนเช่นกันหลังจากมาถึงอู่หยาเทียนก็ไปมีเรื่องมีราวจนฆ่าอาวุโสวังเทียนฉือไปโดยบังเอิญถึงได้ถูกจับมาขังที่
“จักรพรรดิอมตะสมญานามของเมียเทียน ยิ่งเป็นคนที่อยู่ในพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ ตราบใดที่มิใช่ผู้ปลีกวิเวกบ่มเพาะอย่างสันโดษ แม่เฒ่าเช่นข้าย่อมรู้จักไม่น้อย เป็นผู้ใดที่เจ้าตระเตรียมมาเล่า?”
หญิงชราเอ่ยถาม
“จักรพรรดิอมตะหยกกุ้ง เมิ่งชวน”
ตัวนหลิงเทียนกล่าว
“เมิ่งชวน!?”
ได้ยินคําตอบของต้วนหลิงเทียน ลูกตาหญิงชราหดเล็กลงเร็วไว แลดูเสียอาการไปไม่น้อย “เจ้าหนู…นี่เจ้าคงไม่ได้หลอกข้ากระมัง? เจ้านี้เจ้าไปเชิญเมิ่งชวนผู้นั้นมาที่นี่ได้จริงๆหรือ?”
“ผู้อาวุโส ข้าจะไปโกหกท่านเพื่ออะไร”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขึ้นขม “ข้ามีเหตุผลอะไรที่ต้องโกหกท่านเรื่องนี้ด้วย? หรือท่า นคิดว่าข้าจะว่างถึงขั้นมาแต่งเรื่องราวหลอกท่านเชียวหรือ?
“หากเจ้าสามารถเชิญเยิ่งชวนมาได้จริงๆ ถึงแม้พลังฝีมือของมันจักด้อยกว่าโหยวเพิ่งออยู่บ้างแต่หากให้ถ่วงรั้งพัวพันนับว่ามากพอ.สิ่งที่สําคัญที่สุดคือโหยวเชิงอวไม่กล้าฆ่ามันแน่นอน!”
