ภายในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากวังเทียนฉือมากนัก ชายหนุ่มในชุดสีเทาควันบุหรี่ที่พึ่งส่งข้อความไปรับประกันกับต้วนหลิเทียนมาหยกๆ หลังมันเดินออกจากเหลาอาหารมาด้วยความสําราญใจ ก็เดินไปยิ้มหน้าระรื่นไปพลางคิด “ไม่คิดเลยว่าความสามารถในการเลียนเสียงแต่กําเนิดของข้า ที่ถูกมองว่าเหลวไหลมาชั่วชีวิต วันนี้กลับทําให้ข้าได้รับผลึกอมตะมามากมายมหาศาลอย่างที่ไม่คิดฝันมาก่อน…แถมหากทํางานลุล่วงใต้เท้าผู้นั้นยังจะมอบอุปกรณ์อมตะจักรพรรดิที่ข้าทําได้แค่ฝันถึงอีก!!”
หรือวันหน้า ข้าจักประกอบวิชาชีพนี้ดี ท่าทางจักรุ่งไม่น้อย
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเทาควันบุหรี่ผู้นี้ หน้าตาไม่ได้หล่อเหลาอะไรแต่ดูแล้วสบายตา ไม่คล้ายมีพิษมีภัยอะไรต่อสิ่งมีชีวิตและตอนนี้มันก็กําลังอารมณ์ดีเพราะพึ่งจะมีเงินรับประทานอาหารทิพย์หรูหราเป็นครั้งแรก
“นั่นไง! สารเลวนั่นมันอยู่ตรงนั้น!”
“พี่ชาย ไอ้สวะนั่นล่ะ หลี่อวี้เจี๋ย!”
“บัดซบ ข้าจนรองเท้าสึกไม่พบพาน แต่ตอนจะเจอกลับไม่เหนื่อยแรงมารดามันไม่คิด เลยว่าสารเลวนี้จักซ่อนตัวอยู่ในเมืองเล็กๆแห่งนี้ได้!!”
เสียงดุร้ายที่ดังขึ้นจากด้านหลังนั้น ทําให้ชายหนุ่มชุดคลุมเทาควันบุหรี่หน้าซีดทันที เพราะ หลื่ออี้เจี้ย ก็คือชื่อที่มารดามันตั้งให้
“ฉิบหายแล้ว! พวกมันไฉนมาโผล่ที่เมืองเล็กๆแห่งนี้ได้เล่า!!”
