“พี่ใหญ่หลิงเทียน…ดูเหมือนท่านจะเป็นที่นับถือและเคารพของผู้คนในบ้านเกิดท่านมาก”
ฮ่วนเอ๋อยิ้ม
“ข้าเองก็คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าทุกคนจะสร้างอนุสรณ์ของข้าไว้ให้คนรุ่นหลังรู้เรื่องราวแบบนี้”
หากกล่าวว่าในเมืองวายุโปรยต้วนหลิงเทียนมีสหายไม่มากล่ะก็ ในเมืองประกายแสงแห่งนี้ เขาได้พบเจอสหายดีๆไม่น้อย..นอกจากไม่กี่คนที่ยังอยู่แล้ว สหายทั้งหมดที่เขารู้จักก็ล้วนกลับกลายเป็นดินเหลืองหมดสิ้น
“ฮ่วนเอ๋อ ข้าได้พบกับเฟย ภรรยาอีกคนของข้าที่เมืองประกายแสงแห่งนี้”
กล่าวถึงลี่เฟยออกมา ในใจต้วนหลิงเทียนก็เจ็บปวดไม่ต่างจากตอนคิดถึงเค่อเอ๋อ
เพราะเฟยเองก็ถูกจับขังอยู่ในดินแดนแห่งทวยเทพเช่นกัน กระทั่งกล่าวไปสถานการณ์ยยังสุ่มเสี่ยงกว่าเค่อเอ้ออีกด้วย เพราะสําหรับอลิ้นชิงเหยียน มันไม่มีทางทําอะไรเค่อเอ๋อให้เจ็บตัว แต่กับลี่เฟยรวมถึงคนอื่นๆนั้น… คิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่กล้าคิดสืบไป!
เพราะคนที่เสี่ยงไม่ใช่แค่ลี่เฟย แต่ยังมีต้วนเนี่ยนเทียนที่เป็นลูกชายของเขากับเฟยอีกด้วย
“ปีนั้น”
หลังมาถึงหน้าประตูใหญ่ของตระกูลลี่สาขาหลัก ความคิดของต้วนหลิงเทียก็หวนนึกถึงตอนที่ได้เจอกับลี่เฟยครั้งแรกวันนั้นในงานประลอง ภาพจําของนางยังชัดเจน ใบหน้าปานเทพธิดาแต่มีรูปร่างอันเย้ายวนปานปีศาจของนางวันนั้น ทําให้เขาตราตรึงใจตั้งแต่แรกเห็นจริงๆ
“ฮ่วนเอ๋อ เราไปที่ต่อไปกันเถอะ…”
