เพราะไม่ว่าผู้อาวุโสใหญ่จะเดือดดาลและมีโทสะรุนแรงขนาดไหนหลังรับทราบข่าว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาโทสะไปลงกับหัวหน้าเผ่า
ประการที่สอง ในความคิดมัน ไหนเลยอาวุโสใหญ่จะไม่มีลูกแก้ววิญญาณของจี้เฉวียนพกติดตัว? ป่านนี้ไม่พ้นอาวุโสใหญ่ต้องพบเจอแล้ว ว่าลูกแก้ววิญญาณของจี้เฉวียนที่เก็บไว้มันแหลกลงเป็นเสี่ยง!
เผลอๆวินาทีเดียวกับที่มันได้ยินเสียงลูกแก้ววิญญาณแตก มันที่ยังไม่ทันดูชื่อ…ด้านผู้อาวุโสใหญ่ก็รู้แล้วว่าใครตาย!
“เฉวียนเอ้ออออ!!!”
และแทบจะเป็นเวลาเดียวกับที่อาวุโสโถงวิญญาณคิดถึงจุดนี้ สุรเสียงที่อัดแน่นไปด้วยโทสะแค้นรวมทั้งความเศร้าโศกจับใจก็ดังสนั่นไปทั่วเผ่ามังงกรโลหิตปานฟ้าร้อง! เรียกว่ามังกรโลหิตในเผ่าทั้งหมดไม่มีใครไม่ได้ยิน!!
“ดูเหมือนอาวุโสใหญ่จะทราบเรื่องแล้วจริงๆ”
อาวุโสโถงวิญญาณได้แต่คลี่ยิ้มแหยๆ มันย่อมรู้ดีว่าสุรเสียงที่กึกก้องกังวาลไปทั้งเผ่าเมื่อครู่ เป็นเสียงของผู้อาวุโสใหญ่
ผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกรโลหิตนั้นเรียกว่า จี้หู เป็นชายชราสวมใส่ไว้ด้วยชุดคลุมสีแดง เส้นผมหยักศกของมัน ตอนนี้กำลังโบกสะบัดราวอสรพิษมีชีวิต
และมันก็กำลังลอยล่องอยู่บนฟ้าสูง
“ท่านผู้อาวุโส ข้าเสียใจด้วย”
ครู่ต่อมาก็ปรากฏชายวัยกลางคนร่างหนึ่งมาถึง มันมีรูปร่างค่อนข้างสูงใหญ่ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาปานหยกเสลา เส้นผมถูกปล่อยให้ทอดยาวดั่งม่านน้ำตก ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายไร้ลักษณ์ของผู้สูงศักดิ์ออกมา
