ได้ยินคำของกู้ฉางเจียง ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“เจ้าหัวเราะอะไร!?”
สีหน้ากู้ฉางเจียงมืดลงทันที
“จะไม่ให้ข้าหัวเราะได้อย่างไร…หากข้าละทิ้งด่านของครูฉือหล่างไปอยู่กับท่าน…ผู้ใดจะไปรู้ว่าท่านจะฆ่าข้าก่อนที่จะได้เข้าร่วมด่านของท่านหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ถึงตอนนั้นต่อให้ข้าตาย แต่เกรงว่าครูฉือหล่างก็คงไม่คิดปกป้องข้าด้วยซ้ำ”
“ไม่ว่าข้าจะเลือกให้ท่านฆ่าข้าลงตรงนี้ หรือออกจากด่านครูฉือหล่างไปเข้ากับท่าน ก็มีแต่ตายกับตาย…ท่านนับว่าดีดลูกคิดรางแก้วมาดีจริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“เหอะ! ข้ากู้ฉางเจียงพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้น! ในเมื่อข้าบอกว่าหากเจ้าเปลี่ยนมาเข้าด่านข้าแล้วจะไว้ชีวิตเจ้า ข้าก็จะไม่ฆ่า…บัดซบ! ไอ้หนู…เจ้ากล้าเล่นไม้นี้กับข้า!!”
กู้ฉางเจี้ยงที่กล่าวไปได้ไม่กี่คำก็ตระหนักว่าหลงกลต้วนหลิงเทียนเข้าแล้ว สีหน้ามันเปลี่ยนไปใหญ่หลวงโพล่งคำออกมาด้วยน้ำโห เพราะนอกจากคำ ‘จะไม่ให้ข้าหัวเราะได้อย่างไร’ ที่ต้วนหลิงเทียนพูดด้วยการส่งเสียงผ่านพลังแล้ว ประโยคถัดมาเขากลับพูดออกเสียงตามปกติ!
กู้ฉางเจียงจึงถูกต้วนหลิงเทียนทำให้คล้อยตามจนพูดออกเสียงตามปกติโดยไม่รู้ตัว! เสมือนท่านจ้องหน้ามองตาผู้อื่นอยู่ หากผู้อื่นหันไปมองทางหนึ่ง ท่านก็จะเผลอหันไปมองทางนั้นตาม!!
