“ฮ่วนเอ๋อ แม้เจ้าจะเข้าร่วมกับจักรพรรดิอมตะไร้ใจ เหลยอิง แต่เจ้าสามารถมาอยู่กับข้าเพื่อฝึกปรือได้…ข้าเชื่อว่าจักรพรรดิอมตะเหลยอิงก็ไม่มีทางว่าอะไรแน่นอน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวบอกฮ่วนเอ๋อ
เขารู้ดีแก่ใจ ว่าเหตุผลเดียวที่เหลยอิงอยากได้ตัวเขากับฮ่วนเอ๋อมาอยู่ใต้อาณัติ ทั้งหมดเป็นเพราะพรสวรรค์และความเข้าใจของเขาและฮ่วนเอ๋อมันสูงพอจะกลายเป็นศิษย์อัจฉริยะได้
ฮ่วนเอ๋อจะอยู่บ่มเพาะกับเขาที่นี่ หรือจะกลับไปบ่มเพาะในสถานที่ของเหลยอิง ก็ไม่มีความแตกต่างอะไรกัน
เรื่องเหลยอิงกลัวฮ่วนเอ๋อจะทรยศนั้น ตัดทิ้งไปได้เลย
ในเมื่อฮ่วนเอ๋อเลือกจะเข้าร่วมกับนางด้วยตัวเองแต่แรก หากคิดจะทรยศสู้ไม่เข้าแต่แรกไม่ดีกว่า? แค่นี้ก็เสมือนฮ่วนเอ๋อให้หน้าเหลยอิงมากแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้นผู้ที่ฝึกปรือมาจนมีด่านพลังอย่างเหลยอิง นางย่อมไม่ได้สนใจเรื่องควบคุมคนที่อยู่ใต้อาณัติอะไรมากมาย
ไม่ว่าฮ่วนเอ๋อจะอยู่ที่ไหน ตราบใดที่ฮ่วนเอ๋อสร้างผลงานได้ดี ก็เสมือนทำให้นางได้หน้า เท่านี้นางก็สามารถนำไปข่มจักรพรรดิอมตะสมญานามผู้อื่นได้แล้ว กล่าวได้ว่า ‘หน้า’ คือสิ่งที่นางต้องการเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
จักรพรรดิอมตะสมญานาม ยังจะต้องการอะไรอื่นจากฮ่วนเอ๋ออีก? ต้องถามว่าฮ่วนเอ๋อจะไปช่วยอะไรนางได้นอกจากเรื่องนี้?!
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ต้วนหลิงเทียนก็พาฮ่วนเอ๋อไปยังตำหนักของกระบี่
