ต้วนหลิงเทียนเปิดประตูเห็นภูผาเอ่ยถามจูเก่ออวิ๋นเข้าประเด็นทันที เพราะเขาจะพอเดาได้แต่แรกแล้วว่าไม่มีทางที่วังเทียนฉือจะต้อนรับบิดามารดาของฮ่วนเอ๋อในฐานะแขก กระทั่งไม่น่าจะให้ทั้งคู่ได้อยู่ดีมีสุขแน่นอน
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบเช่นกัน”
จูเก่ออวิ๋นส่ายหัว “เพื่อสืบหาความเรื่องนี้ให้กระจ่างที่สุด พวกเราได้เลือกจะไปเยือนวังเทียนฉือในนามตัวแทนของนิกายกระบี่หมื่นหายนะแล้ว…”
“แต่ไม่ว่าข้าจะเลียบๆเคียงๆถามอย่างไร อีกฝ่ายก็หลีกเลี่ยงจะพูดถึงมัน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้คนนอกเช่นข้ารับทราบเรื่องภายใน”
จูเก่ออวิ๋นกล่าวถึงจุดนี้ น้ำเสียงก็ฟังดูจริงจังไม่น้อย “อย่างไรก็ตาม น้ำเสียงตอบคำของอาวุโสวังเทียนฉือหลังข้าเลียบๆเคียงๆถามเรื่องบิดามารดาของฮ่วนเอ๋อนั้น มันฟังดูห้วนเย็นไร้ปราณียิ่ง สิ่งนี้บอกให้ข้าทราบว่าวังเทียนฉือไม่น่าจะปล่อยให้บิดามารดาของฮ่วนเอ๋ออยู่ดี…”
หลังจูเก่ออวิ๋นกล่าวจบคำ ดวงตาคู่งามดั่งสารทของฮ่วนเอ๋อก็ทอแววกังวลเป็นอย่างมาก
ด้านต้วนหลิงเทียนหลังได้ยินสิ่งที่จูเก่ออวิ๋นบอก สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดเช่นกัน
ดูเหมือนว่าถึงแม้บิดามารดาของฮ่วนเอ๋อจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่พ้นทั้งคู่ต้องถูกทรมาณแน่นอน…แค่เขาไม่ทราบว่าวังเทียนฉือกำหนดขอบเขตความรุนแรงไว้แค่ไหน
“พี่หลิงเทียนฮ่วนเอ๋ออยากไปวังเทียนฉือ”
ฮ่วนเอ๋อหันไปมองพูดกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงแววตาแน่วแน่
