เพราะพวกมันกังวลว่าหลังเข่นฆ่าผู้นำตระกูลของพวกมันแล้ว ต้วนหลิงเทียนจะเริ่มเข่นฆ่าล้างบางสกุลเหอของพวกมันจนพินาศสิ้น…
“ผู้อาวุโส ในเมื่อจบเรื่องแล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอตัวไปทำธุระต่อ…”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองมองจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่ยังคงมองชมเรื่องราวตาปริบๆคล้ายอื้ออึงไม่รู้สึกตัว หลังคลี่ยิ้มอำลาอีกฝ่ายแล้ว เขาก็เหินร่างนำฮ่วนเอ๋อกับฝาแฝดจูเก่อไปจากตระกูลเหอทันที
“ผู้อาวุโส วันหน้าหากข้ามีเวลาว่าง ข้าจะกลับมาเยี่ยมท่านที่คฤหาสน์เฉวียนโยว”
เสียงกล่าวคำลาที่ดังมาแต่ไกลของต้วนหลิงเทียน ก็ได้ปลุกสติของชายชราให้ฟื้นขึ้นมาโดยสมบูรณ์
“ศัตรูของท่านพ่อ…พึ่งจะตกตายไป…ง่ายดายเพียงเท่านี้?”
หลังชายชรากลับมาครองสติแล้ว ยังอดรู้สึกว่าเสมือนกำลังฝันไปไม่ได้ สีหน้ายังเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ๆกว่ามันจะยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ ว่าความแค้น 20,000 กว่าปีของมัน ได้สิ้นสุดลงแล้ว….
“ช่างน่าอัศจรรย์ใจเหลือเกิน ในเวลาเพียงไม่กี่สิบปี เจ้าหนูผู้นั้นกลับร้ากาจพอจะฆ่าเหอเทียนฉุนได้ง่ายๆแล้ว…”
พอฉุกคิดถึงฉากที่อยู่ๆต้วนหลิงเทียนปะทุพลังสังหารเหอเทียนฉุนในชั่วพริบตา แม้จะกล่าวว่าเหอเทียนฉุนไม่ทันตั้งตัว แต่ก็บ่งบอกให้รู้ว่าความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนในปัจจุบัน ไม่ได้ด้อยไปกว่าจอมราชันอมตะสมญานามแล้ว
อย่างไรก็ตาม ชายชราไม่ได้รู้เลย
