“คุณภาพและความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณฟ้าดินมันเหนือกว่าระนาบเทวโลกลิบลับเลยก็จริง…แต่จักไม่เบาบางเกินไปหน่อยหรือ? ศิษย์พี่เทียนสิงท่านว่ามันแตกต่างจากคำ ‘ดินแดนศักดิ์สิทธ์แห่งการบ่มเพาะ’ ที่นิกายเราบันทึกไว้หรือไม่?”
เหอจ้านกับเหล่าศิษย์นิกายกระบี่หมื่นหายนะ หันไปมองถามอวี่เทียนสิงที่เหินร่างนำอยู่ด้านหน้าด้วยความสงสัย
“อืม แตกต่างจากที่ข้าเคยได้ยินมาจริงๆ…”
อวี่เทียนสิงพยักหน้าตอบรับ “ที่สำคัญยังถือว่าห่างไกลจากในบันทึกลิบลับ…หรือบางทีกลิ่นอายพลังวิญญาณฟ้าดินที่นี่จะค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา?”
ไม่เพียงแต่อวี่เทียนสิงกับเหอจ้านและคนของนิกายกระบี่หมื่นหายนะเท่านั้น อัจฉริยะจากขุมกำลังอื่นๆก็งุนงงไม่แพ้กัน
เป็นธรรมดาว่าพวกมันก็คาดเดาไปทำนองเดียวกับอวี่เทียนสิง
หากจะถามว่าในบรรดาอัจฉริยะทั้งหมด มีใครที่คิดต่างออกไป เห็นทีคงจะมีแค่ ซูหลี่ กับ กงซุนจิ้ง!
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไฉนผ่านไปแค่เดือนเดียว แต่พลังวิญญาณฟ้าดินในซากปรักหักพังของระนาบเทพกลับเบาบางลงเรื่อยๆถึงจุดนี้ได้? ตอนนี้ให้เทียบกับความหนาแน่นของพลังวิญญาณฟ้าดินจากวันที่เข้ามา มันยังเหลือไม่ถึง 1 ใน 100 ส่วนด้วยซ้ำ!”
กงซุนจิ้ง ที่เหินร่างท่ามกลางซากปรักหักพังมุมหนึ่งของซากระนาบเทพ อดไม่ได้ที่จะงุนงง
มันเข้ามาอยู่ในนี้ได้เดือนนึงแล้ว…
