ตอนนี้เองพลันมีอัจฉริยะที่รูปลักษณ์เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งของนิกายกระบี่หมื่นหายนะ เหินร่างมาถามซูหลี่ด้วยความสงสัย “เท่าที่ข้ารู้มา ตั้งแต่ที่ศิษย์น้องซูหลี่ติดตามอาจารย์ลุงตู๋กูมาเข้าร่วมกับนิกายกระบี่หมื่นหายนะของพวกเรา เจ้าก็มิเคยออกไปไหนเลยนี่นา?”
“จะว่าไป เพราะการเปิดออกของแดนลับอัจฉริยะ เลยทำให้เจ้าเดินทางออกจากนิกายกระบี่หมื่นหายนะเราครั้งแรกไม่ใช่หรือ?”
อัจฉริยะหนุ่มของนิกายกระบี่หมื่นหายนะอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามด้วยความสงสัย
“ต้วนหลิงเทียนเป็นสหายของข้าตั้งแต่ตอนที่ข้าอยู่ระนาบโลกียะแล้ว”
ซูหลี่ยิ้ม
“ต้วนหลิงเทียน นี่คือศิษย์พี่กงซุนจิ้ง เป็นศิษย์พี่ที่อยู่สายกระบี่ซวนหยวนในนิกายกระบี่หมื่นหายนะของข้า”
ขณะเดียวกันซูหลี่ก็แนะนำศิษย์นิกายกระบี่หมื่นหายนะที่เข้ามาทักให้ต้วนหลิงเทียนรู้จัก
“ซูหลี่ในเมื่อเจ้ากับต้วนหลิงเทียนก็รู้จักกัน เช่นนั้นไม่ชวนสหายมาอยู่นิกายกระบี่หมื่นหายนะกับพวกเราเล่า?”
หลังกงซุนจิ้งพยักหน้าและทักทายต้วนหลิงเทียนด้วยความกระตือรือร้นแล้ว มันก็หันไปกล่าวกับซูหลี่อย่างเป็นกันเอง
“ถึงต้วนหลิงเทียนจะเป็นสหายสนิทข้า แต่ข้าก็เคารพการตัดสินใจของมัน…เรื่องที่จะเข้าร่วมนิกายกระบี่หมื่นหายนะหรือไม่ ต้องสุดแล้วแต่การตัดสินใจของเจ้าต้วนมัน อย่างไรเสียมิตรภาพระหว่างพวกเราล้วนไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”
ซูหลี่ส่ายหัวไปมา ค่อยกล่าวจากใจ
