หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้ต้วนหลิงงเทียนยังมีความมั่นใจในตัวฮ่วนเอ๋อมากล่ะก็ ตอนนี้พอมาได้รับทราบความต่างระหว่างอันดับ 1 ในปัจจุบันกับสถิติที่ไม่มีใครทำลายได้ในอดีต เขาก็ชักจะไม่แน่ใจซะแล้ว
เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างเงียบงัน
และในบรรดาผู้ที่ติดตามมาชมดูเรื่องราว ในที่สุดก็มีคนอดไม่ไหว เอ่ยถามต้วนหลิงเทียนออกมาด้วยความอยากรู้ “ต้วนหลิงเทียน แล้วท่านไม่คิดเข้าไปหรือ?”
“ข้าเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ค่อยส่ายหัว “ข้าไม่คิดจะเข้าไป”
“ไม่คิดจะเข้าไป?”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ทุกคนก็อึ้งไปทันที
แล้วพวกมันจะมาที่นี่ทำอะไร? ไม่ใช่ว่ามาเพื่อดูต้วนหลิงเทียนท้าทายวงกตสรรพสิ่งหรือไร แต่ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกลับบอกว่าไม่คิดจะเข้าไป?
“ไปกันเถอะ…ที่แท้ต้วนหลิงงเทียนก็ไม่ได้คิดจะเข้าสู่วงกตสรรพสิ่ง”
ชายวัยกลางคนที่ถามส่ายหัวไปมา ก่อนจะเหินร่างจากไป
“อั้ย ข้าเองก็หลงคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะมาท้าทายวงกตสรรสิ่งซะอีก แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายกลับไม่ได้จะเข้าไป ในเมื่อผู้อื่นไม่คิดเข้า แล้วพวกเราจะมารอกันทำอะไร?”
“ไปๆ แยกย้ายๆ”
…
ทว่าในขณะที่กลุ่มคนกำลังจะเหินร่างจากไปนั้นเอง พลันมีร่างหนึ่งผุดโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า พาลให้สองเท้าของทุกคนหนักอึ้งเสมือนมีตะกั่วลากถ่วงจนยืนขาตาย ก้าวไม่ออกในบัดดล
เพียงเพราะร่างที่อยู่ๆก็ปรากฏขึ้นมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฮ่วนเอ๋อ!
“ฮวนเอ๋อ?”
