“จริง แดนลับอัจฉริยะจะเปิดออกทุกๆ 1,000 ปี กำหนดเวลาตายตัวไม่แปรเปลี่ยน ทุกครั้งที่เปิดก็มีแต่ผู้ที่บรรลุด่านพลังจอมราชันอมตะ 1 ต้นกำเนิดขึ้นไป และมีอายุไม่ถึงพันปีเท่านั้นที่จะเข้าไปได้…กล่าวได้ว่า ทุกคนไม่ว่าใคร ตลอดชั่วชีวิต ล้วนมีโอกาสในการเข้าสู่แดนลับอัจฉริยะเพียงแค่ครั้งเดียว! การที่ซูหลี่จำต้องเข้ามาตั้งแต่อายุไม่ถึง 300 ปี ข้ารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง…”
“เจ้าผิดแล้ว ไม่มีคำว่ายุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมอันใดทั้งนั้น…เพียงกล่าวได้ว่า เป็นชะตาชีวิตของแต่ละคน”
…
สุดท้ายผู้ที่มารวมตัวกันที่ยอดเขาแรงโน้มถ่วงทั้ง 99 แห่งก็ไม่มีใครคิดจากไปไหน สำหรับอัจฉริยะที่อยู่ยอดเขาเดียวกับซูหลี่ก็แหงนคอมองจ้องซูหลี่ไม่วางตา สำหรับอีก 98 ยอดเขาที่เหลือก็มองจ้องตารางอันดับตาเขม็ง
ชื่อของซูหลี่ยังคงปรากฏแสงเรืองรอง
กล่าวอีกอย่างได้ว่า คนยังไม่ล้มเลิกแต่อย่างใด ยังยืนอยู่บนบันไดขั้นนั้น!!
มีเพียงแค่ผละออกจากขั้นบันไดและออกนอกระยะที่กำหนดของยอดเขาแรงโน้มถ่วงแล้วเท่านั้น ชื่อในตารางจัดอันดับจึงจะหยุดส่องแสง
ตอนนี้เหล่าคนที่อยู่บริเวณยอดเขาแรงโน้มถ่วงใกล้ๆกับยอดเขาที่ซูหลี่อยู่ ก็ตัดสินใจปะทุพลังชั่วชีวิตพุ่งร่างมุ่งหน้าไปยังยอดเขาแรงโน้มถ่วงที่ซูหลี่อยู่ทันที ทั้งหมดคิดไปชมดูเรื่องราวน่าตื่นเต้นด้วยสองตาตัวเอง!
การดูผู้คนตัวเป็นๆ มันย่อมเร้าใจกว่าชมมองการเปลี่ยนแปลงของตัวเลขอยู่แล้ว!
