ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามย้ำ เนื่องจากแดนสมบัติขุนเขาโอสถนั้นเป็นอะไรที่ยากพานพบ และไม่ใช่อะไรที่ใครจะเดินดุ่มๆไปก็เจอง่ายๆ
ตลอดระยะเวลา 30 ปีที่ผ่านมา แม้ไฉฉงอี้จะนำเบาะแสจากหน่วยข่าวกรองของนิกายอมตะเสวี่ยหยา เรื่องผลไม้อมตะที่ช่วยยกระดับพลังฝึกปรือให้ขอบเขตราชาอมตะได้มาบอกต่อเขามากมาย แต่เขาก็ไม่ได้รับผลไม้อมตะใดๆเลย
สุดท้ายแล้วเรื่องนึ้ก็ขึ้นอยู่กับโชควาสนา
อย่างเช่นหลังจากเข้าไปถึงที่นั่นแล้ว แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง ไม่เพียงผลไม้อมตะที่ว่ามีผู้ได้ไปแล้ว แต่ยังใช้มันไปแล้วอีกด้วย
เหตุการณ์ดังกล่าวยังเกิดขึ้นซ้ำหลายครั้ง
นอกจากนั้นก็มีสถานการณ์อื่นๆเช่นกัน เรื่องแดนลับก็ไม่ต่าง
จนวันหนึ่งต้วนหลิงเทียนก็เกิดความชินชา และคร้านจะเคลื่อนไหวไปไหนให้เสียเวลา หากเป็นเบาะแสของผลไม้อมตะทั่วไป เขาไม่คิดจะไปช่วงชิงอะไรอีก
อย่างไรก็ตามแดนสมบัติขุนเขาโอสถนั้นแตกต่างกัน!
“สิบในสิบเป็นเรื่องจริง!”
ไฉฉงอี้กล่าวออกเสียงขรึม “อย่างไรก็ตาม ที่นั่นตอนนี้สมควรถูกขุมกำลังระดับ 5 ผูกขาดไปแล้ว…หากท่านผู้อาวุโสทรงเกียรติคิดเข้าไป…คงยากเย็นไม่น้อย”
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “แล้วแดนสมบัติขุนเขาโอสถที่ว่ามันอยู่ที่ไหน?”
หลังสอบถามตำแหน่งสถานที่ปรากฏแดนสมบัติขุนเขาโอสถโดยละเอียดแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไปเรียกฮ่วนเอ๋อและออกเดินทางไปที่นั่นทันที
