และทันทีทั้ง 4 ถูกพลังวิญญาณของฮ่วนเอ๋อปกคลุม ลูกตาพวกมันก็หดเล็กลงทั่วร่างเสมือนถูกผนึกแข็ง และทันใดนั้นเองร่างต้วนหลิงเทียนที่ไม่ทราบวูบมาผุดโผล่ด้านหลังพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็หวดเตะใส่ก้นพวกมันเต็มข้อ!
ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!
…
กว่าที่ทั้ง 4 จะเคลื่อนไหวร่างได้อีกครั้งพวกมันก็ถูกเตะโด่งลอยละลิ่วปลิดปลิวออกมานอกหุบเขาน้ำแข็งแล้ว ร่างยังกระแทกพิ้นกลิ้งหลุนๆไปพักหนึ่ง เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัวว โดยเฉพาะก้นพวกมันที่ระบบนัก คงยากจะนั่งลงได้อีกหลายวัน!
จังหวะนี้สีหน้าทั้ง 4 เปลี่ยนไปใหญ่หลวง
มองไปยังฮ่วนเอ๋อกับต้วนหลิงเทียนที่อยู่ภายในหุบเขาน้ำแข็งอีกครั้ง ดวงตายังฉายแววหวาดกลัวถึงที่สุด
“บ้าไปแล้ว! ทั้ง 2 นั่นจากกลิ่นอายพลังยังไม่ใช่จอมราชันอมตะด้วยซ้ำ ไฉนพวกมันถึงได้น่ากลัวนัก เมื่อครู่นางทำอะไรกันแน่? และเจ้าหนุ่มชุดม่วงนั่น หากมันไม่ยั้งมือเอาไว้ พวกเราไม่ถูกมันเตะตายคาเท้าไปแล้วหรือ!?”
ชายชราของตระกูลถงเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงหวาดผวาเสียขวัญ
“สตรีนางนั้นเมื่อครู่นางใช้พลังวิญญาณอันใดกัน แถมระดับพลังของนางยังเป็นแค่ราชาอมตะ 10 ทิศเท่านั้น…ที่สำคัญเจ้าหนุ่มชุดม่วงนั่นยังเป็นแค่ราชาอมตะ 9 ตำหนักด้วยซ้ำ แต่ไฉนถึงได้ร้ายกาจนักเล่า!?”
