แน่นอนว่าที่มันกล่าวออกมาก็เพราะคิดจะขู่ให้ทั้ง 4 หวาดกลัวโดยเฉพาะ และทั้ง 4 ก็หวาดกลัวจริงๆ สีหน้าแต่ละคนเปลี่ยนไปในฉับพลัน จากนั้นก็เลือกจะถอนตัวจากไป
“ไฉฉงงอี้ เหลี่ยนชิวเหอ เห่าวั่ง…เวลาในหุบเขาน้ำแข็งของนิกายอมตะเสวี่ยหยาพวกเจ้า มิใช่แค่ตระกูลถงของข้าเท่านี้ที่กำหนด หากพวกเจ้าคิดจะทวงคืนเวลาทั้ง 3 เดือนกลับคืน เจ้าต้องได้รับความยินยอมจากพวกเรา 3 ขุมกำลังทั้งหมด!”
ก่อนจากไป ถงจินกวาดตาเย็นชามองไฉฉงอี้กับพวก พร้อมเอ่ยทิ้งท้ายเสียงเข้ม “พวกเราจักไปเยือนนิกายอมตะเชียนฉวิน กับตระกูลซือถูเดี๋ยวนี้…ข้าหวังว่าพวกเจ้านิกายอมตะเสวี่ยหยาจักสามารถโน้มน้าวพวกเรา 3 ขุมกำลังได้สำเร็จ!”
กล่าวจบคำทั้ง 4 ก็เหินร่างจากไปเร็วไว
“หึ! พวกมันไปขนจอมราชันอมตะทั้งหมดมาแล้วะจะอย่างไร? มีผู้อาวุโสทรงเกียรติทั้ง 2 อยู่ หากพวกมันยังกล้าโอหัง ก็อย่าได้โทษที่นิกายอมตะเสวี่ยหยาเราจักยึดหุบเขาน้ำแข็งไว้แต่เพียงผู้เดียว!”
เหลี่ยนชิวเหอสบถกล่าวออกมาเสียงเย็น
“ไฉนท่านพูดแบบนั้นเล่า…ไม่ใช่ว่าเดิมทีท่านบอกจะให้พวกข้าช่วยทวงคืนเวลา 2 เดือนของนิกายอมตะเสวี่ยหยากลับมาก็พอหรือไร?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวแซว
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ไฉฉงอวี้กับพวกที่กำลังคึกคักก็คลี่ยิ้มเขินอายออกมาทันที
