“หากที่เจ้าพบเจอเป็นค่ายกลมหาวัฎจักรฟ้าเยือกแข็งจริงๆ เช่นนั้นมันต้องกำลังกักเก็บบางสิ่งที่เย็นจัดอยู่แน่ๆ…โดยทั่วไปแล้วสมบัติฟ้าดินที่มีคุณสมบัติเย็นจัดถึงขั้นต้องใช้ค่ายกลมหาวัฎจักรฟ้าเยือกแข็งกักเก็บเอาไว้ จักมีคุณค่าสูงล้ำสำหรับจิตวิญญาณศาสตรา…ดูท่าคงมีใครพบเจอสมบัติฟ้าดินเย็นจัดแต่ยังไม่มีเวลาหรือไม่สะดวกจะใช้ จึงตั้งค่ายกลนี่เพื่อกักเก็บเอาไว้ก่อน หมายกลับมาใช้ในภายหลัง…”
เสียงเด็กยังไม่หย่านมของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินดังขึ้นตบท้าย และฟังดูมันก็แปลกใจไม่น้อยเหมือนกัน
“เฮ่ เจ้าหนู! หากที่เจ้ากำลังพบเจอเป็นค่ายกลมหาวัฎจักรฟ้าเยือกแข็งจริงๆ อย่างน้อยๆผู้ที่จัดตั้งมันได้ก็ต้องเป็นชนชั้นยอดฝีมือของเหล่าจักรพรรดิอมตะสมญานาม…เจ้าอย่าได้ทะลึ่งใช้กำลังเด็ดขาด ไม่งั้นมีหงายเงิบแน่! สิ่งที่เจ้าทำได้คือปล่อยให้หวงเอ้อเข้าไปตรวจสอบดูว่านางใช้ประโยชน์ขากของด้านในได้รึเปล่า อย่างไรเสียนางก็คือจิตวิญญาณกระบี่ ค่ายกลมหาวัฎจักรฟ้าเยือกแข็งย่อมไม่ปิดกั้นนาง”
ปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินกล่าวสืบต่อ
“หวงเอ้อ?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลง ก่อนจะกล่าววเห็นด้วย “ตามนั้น”
