ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแล้วว่าไฉนชายหนุ่มผู้นี้ถึงได้แลดูเฉยๆ ไม่ได้มีความสุขอะไรเพราะได้ชนะผ่าน
เพระอีกฝ่ายไม่ได้สนใจชัยชนะที่ว่างเปล่า
…
“ไม่มีสตรี…ไม่ใช่กลุ่มเดียวกับฮ่วนเอ๋อนั่นงั้นรึ?”
จวินฉงซานที่ใช้นามแฝงว่าจวินชิวเฉิน ก็ได้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ 6 และมาปรากฏตัวในห้องขังแห่งหนึ่งเช่นกัน หลังมันกวาดตามองไปทั่วๆ ก็พบว่าคนที่อยู่ในกลุ่มมันมีแต่ผู้ชายล้วนๆ ไม่มีผู้หญิงสักคน
“พี่น้องท่านนี้ ข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลย…มิทราบท่านมีนามว่าอะไรหรือ?”
ชายชราคนหนึ่ง มองถามจวินฉงซานด้วยรอยยิ้มมากไมตรี
ตอนนี้ภายในห้องขัง 8 คนล้วนมีรูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคนกับชายหนุ่ม คงเหลือแต่มันกับคนเบื้องหน้าเท่านั้นที่เลือกจะปล่อยตัวให้แก่ตามวัย จึงทำให้มันรู้สึกคุ้นเคยกว่าคนอื่นๆ
“จวินชิวเฉิน”
จวินฉงซานมองชายชราที่เข้ามาเอ่ยถามด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวตอบออกไปเสียงเรียบ
“จวินชิวเฉิน?”
ชายยชราผงะไปเล็กน้อยคอยยิ้มกล่าว “ที่แท้เป็นพี่น้องจวินชิวเฉิน ข้าได้ยินนามเลิศล้ำมานานแล้ว…”
แน่นอนว่าในความทรงจำของชายชราไม่เคยได้ยินชื่อจวินชิวเฉินมาก่อนเลย แต่เพราะคิดตีซี้ไว้เผื่อได้ใช้ประโยชน์ภายหลัง มันจึงทำทีเป็นกล่าวชมออกไปด้วยท่าทางจอมปลอม
“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าใช้ชื่อนี้เข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูง…”
อย่างไรก็ตามจวินฉงซานเลือกจะกล่าวเปิดโปงความหน้าซื่อใจคดของชายชราออกมาอย่างไร้ปราณี
