“ข้ายังจำได้ว่าเมื่อร้อยปีก่อน อายุของนางยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ แต่นางก็ร้ายกาจขนาดนั้นแล้ว…ตอนนี้พอผ่านไปร้อยปี ไม่ทราบนางจะร้ายกาจขึ้นสักเพียงใด”
“บอกตามตรงหากนางไม่เข้ามา ข้าก็หลงคิดว่านางน่าจะทะลวงถึงขอบเขตจอมราชันอมตะไปแล้ว…แต่ในเมื่อนางเข้ามาแบบนี้ ด่านพลังของนางอยย่างน้อยๆก็ต้องเป็นราชาอมตะ 10 ทิศ!”
“ในอดีตตอนนางเป็นราชาอมตะ 6 ผสานนางก็ติดอยู่ในอันดับที่ 15…ตอนนี้นางสมควรกลายเป็นราชาอมตะ 10 ทิศ แถมร้อยปีผ่านไป กฏมิติของนางไม่ทราบเข้าใจไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ข้าเกรงว่าอย่างน้อยๆพลังฝีมือของนางก็ต้องทัดเทียมเหยียนหรูอวี้!”
“อาจเป็นได้”
…
เนื่องจากผลงานในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงเมื่อ 100 ปีก่อนของฮ่วนเอ๋อมันน่าทึ่งเกินไป หลายคนจึงเชื่อว่านางที่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากผ่านไป 100 ปีต้องทวีความร้ายกาจมากขึ้นแน่นอน!
ท่ามกลางสายตาทุกผู้คน ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อก็ไปหยิบป้ายหยกประจำตัว จากนั้นก็พากันออกนอกเขตปลอดภัยไป
ดุจเดียวกับครั้งก่อน ขณะออกจากเขตปลอดภัยทั้งคู่ก็ไม่ได้เปิดใช้อาคมล่องหนในป้ายหยกประจำตัว
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าลงมือจู่โจมทั้งคู่อีกต่อไป ทั้งหมดเพียงจับตามองทั้งคู่เหินร่างจากไปอย่างเงียบงัน เพราะเรื่องราวเมื่อ 100 กว่าปีก่อนเป็นอุทาหรณ์สอนใจอย่างดี จึงไม่มีใครคิดจะเดินซ้ำรอยเดิม
