“เฮอะ นั่นมันแน่อยู่แล้วตาแก่! ข้ามาจากแดนฟ้าสิ้นสุด!!”
จางจินอี้กล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“อย่างไรก็ช่าง จงจำคำข้าเอาไว้ให้ดี หากมีข่าวอันใดเกี่ยวกับสตรีนางนั้นให้รีบแจ้งข้าทันที…หากให้ข้ารู้ภายหลังว่าพวกเจ้ากล้าปกปิดข้า ถึงแม้พลังของข้าคนเดียวจะไม่อาจทำอะไรคฤหาสน์โง่ๆแห่งนี้ได้ แต่แค่ข้ากล่าวบอกอาๆของข้าสักคำ เรื่องจะย่ำคฤหาสน์เฉวียนโยวพวกเจ้าให้แหลก ก็ลำบากเพียงยกเท้า!”
ก่อนจางจินอี้จะจากไป ยังไม่วายกล่าวคำขู่ข่มเอาไว้อย่างดุดัน!
“และจดจำชื่อข้าเอาไว้ให้ดี ข้าจางจินอี้ นอกจากนั้นข้ายังเป็นทายาทสายตรงของตระกูลจางแห่งเผ่าจิ้งจอกมายาสาขาหลักในแดนฟ้าสิ้นสุด!”
“อาๆของข้า ที่อ่อนแอที่สุด ก็ล้วนแล้วแต่เป็นจอมราชันอมตะสมญานาม!”
กล่าวจบประโยคนี้จางจินอี้ก็เหินร่างจากไปทันที จางตงหนานเองก็เหาะตามไปติดๆ
หลังจากที่จางจินอี้กับจางตงหนานจากไปเกินระยะสัมผัสของสำนึกเทวะแล้ว ชายชราก็ได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน “ข้าไม่นึกเลยว่าเผ่าจิ้งจอกมายาสาขาหลักในแดนฟ้าสิ้นสุด กลับมีราชาอมตะ 10 ทิศที่ร้ายกาจเช่นนี้อยู่…”
“พลังฝีมือของมันไม่ใช่อะไรที่เจ้าหนุ่มกับนังหนูในตอนนี้จะสู้ได้…แม้จะร่วมมือกันแต่ก็ยังห่างไกลจากเจ้านั่น”
การประมือหยั่งเชิงพลังอีกฝ่ายครั้งนี้ นับว่าสร้างความแปลกใจให้กับชายชราแล้วจริงๆ
“ท่านบรรพจารย์แล้วตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ใดหรือ?”
ผู้นำคฤหาสน์เฉวียนโยวเอ่ยถาม
