หลังประมือกันไปหลายสิบลมหายใจ จางอวิ๋นถิงที่ลงมือเต็มกำลังแล้ว กลับพบว่ามันไม่อาจบีบให้สตรีชุดขาวเบื้องหน้าใช้อุปกรณ์อมตะได้ด้วยซ้ำ…
ที่สำคัญแต่ต้นจนจบ มันไม่เห็นว่าสตรีชุดขาวเองหน้าจะใช้วิชาใดๆของจิ้งจอกน้ำแข็งพันมายาหรือแม้แต่วิชาลวงตาของเผ่าจิ้งจอกมายาเลย
‘ดูเหมือนข้ามีแต่ต้องลองใช้วิชาลวงตาใส่นางเท่านั้น หากนางเป็นจิ้งจอกน้ำแข็งพันมายาในตำนานจริง วิชาลวงตาใดๆที่ข้าใช้ ย่อมไม่ส่งผลกระทบกับนาง’
‘ตราบใดที่นางดูเหมือนจะไม่ตกอยู่ในภาพลวงตาของข้า เช่นนั้นข้าก็มั่นใจได้ทันที…ว่านางคือจิ้งจอกน้ำแข็งพันมายา! ถึงตอนนั้นข้าจะรีบออกจากแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงและไปแจ้งท่านหัวหน้าเผ่าทันที!!’
คิดถึงจุดนี้ลูกตาจางอวิ๋นถิงก็หดแคบลง จากนั้นดวงตามันก็ทอแสงสีเงินเรืองขึ้นวาบหนึ่ง
ทันใดนั้นเอง ด้านหลังจางอวิ๋นถิงพลันปรากฏเงาร่างปีศาจจิ้งจอกขาวขนาดมหึมา ราวขุนเขาสูงตระหง่านปกคลุมไปครึ่งค่อนฟ้า!
และทันทีที่จางอวิ๋นถิงใช้พลังสายเลือดจนปรากฏเงาร่างจิ้งจอกขาว มันก็ใช้วิชาลวงตาอันเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดของเผ่าจิ้งจอกมายาทันที!
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาจริงๆ…”
ทว่าอยู่ดีๆกลับมีเสียงเย็นชาหนึ่งดังขึ้นด้านหลังจางอวิ๋นถิง และนั่นทำให้สีหน้ามันเปลี่ยนไปใหญ่หลวง!
เพราะมันจดจำได้ว่าเสียงดังกล่าวเป็น เสียงของต้วนหลิงเทียน!
