า… พินาศแน่นอน”
ร่างของเฉียนฮวั่นโหรวสะท้านเทิ้ม
เรื่องนี้จะน่ากลัวเกินไปแล้ว บากบั่นฝึกฝนชั่วชีวิต แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงโอสถลักษณ์มนุษย์ในสวน
ไม่มีสิ่งใดชวนสิ้นหวังไปกว่านี้
ทั้งสองไม่ถามเจียงผิงอันว่าทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร และเคลื่อนย้ายพวกเขามาที่นี่ได้อย่างไร
ข่าวลือล่าสุดในโลกภายนอกอาจเป็นความจริงก็ได้
ขณะเสวนา พุ่มไม้หนาเบื้องหน้าก็เกิดการเคลื่อนไหว
ร่างอันเต็มไปด้วยบาดแผลของผู้ฝึกตนหญิงท่าทางน่าสงสารนางหนึ่งกลิ้งออกมาด้วยสีหน้าแตกตื่น
อาภรณ์ขาดวิ่นเผยผิวกายขาวอมชมพู ตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างหื่นกระหายแว่วมาเบื้องหลัง
“ฮ่า ๆ คนสวย ดูซิเจ้าจะหนีไปไหนได้!”
ผู้ฝึกตนหญิงขวัญสะท้านร่างสั่นเทิ้ม ยามเห็นพวกเจียงผิงอันนางก็เหมือนเห็นผู้กอบกู้
“ช่วยด้วย! มีคนจะย ่ายีข้า ช่วยด้วย!”
ผู้ฝึกตนหญิงหลั่งน ้าตา รีบวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือจากพวกเจียงผิงอัน “ท่านจอมยุทธ์ทั้งหลาย โปรดช่วยข้าด้วย…”
เปรี้ยง!
หมัดของเจียงผิงอันกระแทกลง ศีรษะของผู้ฝึกตนหญิงแตกกระจาย โลหิตสาดเปรอะทั่ว
โชคยังดีที่เปิดเกราะปราณไว้ โลหิตจึงมิกระเซ็นถูกกาย
เฉียนฮวั่นโหรวขมวดคิ้ว “นี่เจ้าทำอะไร?”
นางเพิ่งเคยเห็นเจียงผิงอันฆ่าคนอย่างไม่แยกแยะเป็นครั้งแรก
“พวกเขาเล่นละครอยู่” เจียงผิงอันกล่าวอย่างสุขุม
“อ้อ”
เฉียนฮวั่นโหรวติดตามเจียงผิงอันมานาน จึงทราบว่าเขาสัมผัสจิตสังหารของผู้อื่นได้
เยี่ยอู๋ฉิงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ข้าง ๆ
