และพอมาได้ยินคำพูดของเฮยชา ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ นี่เขาพบตาแก่ปากร้ายใจดีหรือ?
เฮยชาคนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเลว แถมยังปฏิบัติกับเขาราวผู้อาวุโสกับรุ่นเยาว์ เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกอิหลักอิเหลื่ออยู่บ้าง จะลงมือหักหน้าอีกฝ่ายเลยก็กระไรๆอยู่
“เจ้าหนุ่ม ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง…เจ้ารีบออกจากแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงไปเถอะ! หาไม่แล้วไม่ต้องให้ข้าลงมืออะไร เจ้าที่เป็นแค่ราชาอมตะ 3 ศักดิ์ เกิดเผลอไปพบเจอผู้ใดเข้าก็มีแต่สิบตายไร้ทางรอด!”
เฮยชากล่าวด้วยสีหน้าถมึงทึง น้ำเสียงไม่ขาดการขู่เตือน
“ผู้เฒ่า…ข้าเคยเจอราชาอมตะ 7 ดารา ราชาอมตะ 8 ชะตาและราชาอมตะ 9 ตำหนักมาแล้ว ทุกคนก็ไม่ต่างอะไรจากท่าน ที่คิดว่าสมควรจัดการข้าได้ง่ายๆ…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาอย่างทอดถอนใจ “แล้วท่านรู้ไหม…ว่าสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกับพวกมัน?”
“ทำไม? หรือเจ้าจะบอกว่าเจ้าจัดการพวกมันได้หมด?”
เฮยชากล่าวย้อนถามออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ใจตัดสินไปแล้วว่าต้วนหลิงเทียนกำลังคุยโวโอ้อวด
“ถูก”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“เพ่ย! เจ้าหนุ่มหน้าด้านผู้นี้! คุยโวโอ้อวดไม่ว่า ยังกล้าตีเนียนหน้าไม่อาย! อาศัยราชาอมตะ 3 ศักดิ์เช่นเจ้าน่ะหรือจะทำอะไรราชาอมตะ 9 ตำหนักได้?”
เฮยชายิ้มเยาะ
