“ถึงจวินวั่งเฉินจะนับเป็นศิษย์หลักที่ค่อนข้างอ่อนด้อยของนิกายวิถีวายุอัสนี แต่พลังฝีมือของมันก็ไม่นับว่าต่ำทรามในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงแห่งนี้!”
“จริง ในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูง…มีไม่ถึงร้อยคนด้วยซ้ำ ที่สามารถเอาชนะจวินวั่งเฉินได้ มันจะถือดีทำราวกับผู้อื่นเป็นสัดใส่ข้าวใช้การไม่ได้กันหมดเช่นนี้ก็นับว่าไม่แปลกอะไร”
“เฮ่อ จวินวั่งเฉินนั่นอย่างไรมันก็ติดอยู่ใน 100 อันดับแรกทุกปี…พลังฝีมือมันมีเท่าไหร่ ร้ายกาจแค่ไหนทุกคนก็รู้ดี”
…
เมื่อจวินวั่งเฉินป้อนกระบวนท่าหมายฆ่าต้วนหลิงเทียน คนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็ดี ผู้ที่ใช้อาคมล่องหนอยู่ก็ดี ล้วนคิดว่าสิบในสิบต้วนหลิงเทียนไม่พ้นต้องถูกจวินวั่งเฉินฆ่าทิ้งแน่นอน!
เพราะในสายตาพวกมัน ต้วนหลิงเทียนเป็นแค่หน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก!
“กล้าคิดร้ายกับพี่หลิงเทียน…ตาย!!”
ในขณะที่คลื่นกระบี่สีทองของจวินวั่งเฉินพุ่งตัดระยะเข่นฆ่าสังหารเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนได้เกือบครึ่งทาง เสียงเย็นชาทว่ารื่นหูหนึ่ง พลันดังขึ้นกึกก้อง!
เป็นฮ่วนเอ๋อที่อยู่ข้างๆกายต้วนหลิงเทียนที่โพล่งคำออกมาอย่างดุดัน!
และหากใครจับตามองนางอยู่แต่แรกจะพบว่า สายตาอ่อนโยนของฮ่วนเอ๋อที่ใช้มองจ้องต้วนหลิงเทียนก่อนหน้า บัดนี้พอหันกลับมามองจ้องจวินวั่งเฉินที่กำลังเข่นฆ่าสังหารเข้าใส่ต้วนหลิงเทียน มันช่างเย็นชาเหลือเกิน…ราวกับแค่มองก็จะแช่แข็งผู้คนได้!!
พริบตาต่อมา
วูบ!
