ชายชราสะบัดมืออีกครั้ง จานค่ายกลก็ลอยไปตั้งบนพื้น
จานค่ายกลดังกล่าวมองไปไม่ต่างอะไรจากแผ่นหินทรงกลมที่ใหญ่กว่าจานข้าวเล็กน้อย นอกจากนั้นยังมีช่องหลุมหลายช่อง เห็นได้ชัดว่าสมควรมีไว้ใส่ผลึกอมตะ
พอชายชราสะบัดมืออีกครา ก็ปรากฏผลึกอมตะจำนวนมากลอยล่องเหนือบริเวณช่องหลุมของจานค่ายกล ต้องแสงอัสดงส่องประกายระยิบระยับ
ดูจากการกระทำของชายชรา เห็นได้ชัดว่าไม่มีความคิดจะห้ามให้ต้วนหลิงเทียนเข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับสูงอีกต่อไป…
“ว่าแต่นี่เจ้าจะเข้าไปเพียงผู้เดียว…หรือจะพายาโถวน้อยนั่นไปเที่ยวเล่นด้วย?”
ตลอดระยะเวลา 30 ปีที่ผ่าน ฮ่วนเอ๋อก็ชอบมายังสวนด้านหลังพร้อมกับต้วนหลิงเทียน เพื่อแข่งตกปลากับชายชรา และความไร้เดียงสาของฮ่วนเอ๋อ ก็ทำให้ชายชรารู้สึกมีชีวิตชีวาทั้งอบอุ่นไม่น้อย
หลังอยู่กันมา 30 ปี ชายชราก็เห็นฮ่วนเอ๋อไม่ต่างอะไรจากหลานสาวแท้ๆคนหนึ่ง กระทั่งต้วนหลิงเทียนยังรู้สึกได้ว่า ในสายตาชายชรา…ฐานะผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของเขา ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญเท่าฮ่วนเอ๋ออีกแล้ว!
“ข้าจะพาฮ่วนเอ๋อไปด้วย”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“แล้วยาโถวน้อยนั่น…พลังฝึกปรือเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
ชายชราเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“บรรลุถึง ราชาอมตะ 6 ผสานเรียบร้อย”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขื่นขมออกมา เพราะกระทั่งเขาเองยังรู้สึกตกใจกับความก้าวหน้าอันรวดเร็วจนเกินจริงของฮ่วนเอ๋ออยู่บ้าง!
