าลก่อน ก็มิได้แย่กว่ากันเท่าไหร่
แต่ปรากฏว่าอัจฉริยะเช่นนี้มิได้จะตายด้วยมือศัตรู ดันมาตายด้วยมือมนุษย์ด้วยกันเสียนี่ น่าขันจริงแท้
ในเขตหวงห้ามกาลเวลาอันลึกลับ หนึ่งสุสานพลันเปิดออก ร่างโปร่งใสสีเขียวอันบิดเบี้ยวคืบคลานออกมา
ร่างของมันเป็นสีเขียวทั้งตัว รูปลักษณ์บางครั้งเหมือนทารก บางหนเหมือนคนชรา เดี๋ยวก็เปลี่ยนสู่สุญตา อำนาจประหลาดแห่งกาลเวลาเคลื่อนวนทั่วกาย
“ถึงเวลากินอีกแล้ว”
เสียงอันชวนขนลุกดังก้องในเขตหวงห้ามกาลเวลา กฎแห่งกาลเวลารอบข้างพลันรวนเร พฤกษามวลไม้รายล้อมเติบโตมั่วซั่วบ้างโตไวจนเหี่ยวเฉาตายไป บ้างหวนกลับสู่ลักษณ์เมล็ดพันธุ์…
ความตายที่ใกล้เข้ามาของเจียงผิงอันทำให้ผู้ฝึกตนมากมายรำพึง ศัตรูนับไม่ถ้วนปรีดา
นิกายเทวมาร ในโถงหลักของนิกาย
เยี่ยอู๋ฉิงเดินเข้ามาหาเจียงผิงอัน ใบหน้างดงามหามีเค้าอารมณ์ใด “ลูกพี่ ข้าไปแล้วนะ”
เจียงผิงอันหันมามอง “ไปที่ใด?”
“แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อคิดร้ายกับลูกพี่ ข้าจะไปฆ่าบุตรศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาเหลียงเซียวหง!”
เยี่ยอู๋ฉิงกำหมัด ร่างของเขาสะท้าน มิอาจสะกดจิตสังหารอันเกรี้ยวกราดไว้ได้
“เหลียงเซียวหงแข็งแกร่งมากนะ เจ้าฆ่าเขามิได้หรอก” เจียงผิงอันกล่าว
“ข้ารู้ว่าเอาชนะมิได้ แต่ก็มิได้คิดเอาชนะอีกฝ่ายอีกแล้ว แค่จะไปตายตกตามกันกับเขาเท่านั้น”
สีหน้าของเยี่ยอู๋ฉิงเปี่ยมความหนักแน่นพร้อมทิ้งชีวิต
เจียงผิงอันส่ายหัวอย่างจนใจ “ชีวิตของเจ้าก็คือชีวิต
