พลังที่เขาได้รับจากอุปกรณ์อมตะจอมราชันสิ้นเปลือง กับพลังที่เป็นของตัวเอง…มันให้ความรู้สึกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เรียกว่ามันต่างกันคนละโลกสำหรับเขาเลย แน่นอนว่าในแง่ความรู้สึกเท่านั้น
“ผู้อาวุโส…”
ราวๆ 2 เค่อต่อมาต้วนหลิงเทียนที่ปรับด่านพลังอยู่สักพัก ก็เดินทางมายังสวนด้านหลัง จึงเห็นว่าจ้าววังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยที่นั่งตกปลาอยู่เหมือนเดิม
“เจ้าทะลวงด่านได้แล้วรึ?”
ชายชราไม่ได้หันมามองอะไร แต่ฟังจากคำถามของมัน เห็นได้ชัดว่าล่วงรู้เรื่องที่ต้วนหลิงเทียนทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะเรียบร้อยแล้ว
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าตอบรับ
“ไม่เลว…เจ้าสามารถทะลวงด่านได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นเพราะผลไม้อมตะ แต่ก็นับว่ายากนักที่จะใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือนเช่นนี้ หากไร้พรสวรรค์”
ชายชรากล่าว
“หลังจากนี้เจ้าก็แบ่งเวลาบ่มเพาะพลังทั้งตระหนักรู้ความลึกซึ้งของกฏมิติไปเถอะ…ก่อนที่เจ้าจะทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะ 10 ทิศ หากไม่มีความจำเป็นใดๆ ก็อย่าได้ออกไปนอกเขตคฤหาสน์เฉวียนโยว เพราะตอนนี้ด้านนอกมีศัตรูของเจ้ามารอเข่นฆ่าเจ้าเต็มไปหมด…นับว่าเด็กน้อยเจ้าหาเรื่องได้เก่งเกินวัยจริงๆ”
ชายชรากล่าวต่อ “อ้อ มิใช่แค่นักฆ่าจากองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดเท่านั้น…ยังมีคนของคฤหาสน์ปี้ชิงที่มาจับตาดูเจ้าด้วย พวกมันแต่ละคนตั้งหน้าตั้งตารอให้เจ้าออกนอกเขตคฤหาสน์เชียวล่ะ”
