การต่อสู้ครั้งนี้มันแพ้แล้ว!
‘รีบถอย!’
ถึงแม้ในใจกงซุนอู๋จี๋จะเต็มไปด้วยยถ้อยคำไม่ยินยอมนับร้อยพัน แต่มันก็ตัดสินใจจะล่าถอยกลับเข้าไปในค่ายคฤหาสน์ปี้ชิงก่อนใดอื่น!
หากไม่รีบหนีกลับค่ายคฤหาสน์ปี้ชิง มันก็ต้องหนีไปให้ห่างต้วนหลิงเทียน!
หาไม่แล้วเกิดต้วนหลิงเทียนเข้าใกล้มันได้ มันลำบากแน่!
ฟุ่ฟ!!
ในขณะที่ร่างกงซุนอู๋จี๋เริ่มสั่นไหวและสลายกลายเป็นภาพติดตาบนฟ้า พุ่งตรงไปทางค่ายคฤหาสน์ปี้ชิง ร่างในชุดสีม่วงก็วูบมาดักระหว่างทาง!
เป็นต้วนหลิงเทียนที่ใช้ความลึกซึ้งเคลื่อนมิติและส่งผ่านพุ่งมาดักเอาไว้!
“อะไรกัน? ไม่ใช่เจ้าบอกว่าจะฆ่าข้ารึไง…ไฉนตอนนี้คิดหนีแล้วเล่า?”
ต้วนหลิงเทียนที่วูบร่างมาปรากฏขวางทาง เหลือบมองกงซุนอู๋จี๋พลางเอ่ยยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยเยาะ ทำให้กงซุนจี้หน้าเสียไปทันใด!
“ฮ่าๆๆๆ! กงซุนอู๋จี๋ไอ้ลูกมารดาสำส่อน! ก่อนหน้ามิใช่เจ้าพูดเองรึว่าจะฆ่าศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนให้ตาย! ไฉนถึงเร่งหนีกลับค่ายปี้ชิงหางจุกตูดนักเล่า!?”
“ใช่แล้วกงซุนอู๋จี๋ เจ้าอย่าได้ใจโลเลเยี่ยงมารดาโสเภณีของเจ้ามิได้หรือ! ปากเก่งดิบดีว่าจะฆ่าศิษย์พี่ต้วน ไฉนยามนี้วิ่งหนีหน้าตั้งซะเล่า?”
“ไอ้หยา! ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนของคฤหาสน์เฉวียนโยวเราเก่งกาจถึงขั้นกงซุนอู๋จี๋ผู้ลือเลื่องยังต้องหนีหัวซุกหัวซุนเลยหรือ!?”
…
