“ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียน!”
“ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียน!”
…
ต้วนหลิงเทียนพึ่งเคลื่อนย้ายมาโผล่ในค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวได้มาทันไร ก็ได้ยินเสียงคำทักทายจากเหล่าศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยวในค่าย
น้ำเสียงของพวกมันยังฟังดูเคารพนับถือนัก
“อืม”
เห็นเหล่าศิษย์ทักทายกันด้วยใบหน้าชื่นชมแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนก็ยิ้มบางๆก่อนพยักหน้าให้พวกมันเบาๆ จากนั้นก็เตรียมจะออกจากค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวเพื่อไปเก็บคะแนนสะสมทันที
“น่าเสียดายที่ไม่มีวิธีใดให้ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนหาแม่นางหว่านชิงชิงของคฤหาสน์อู่จ้านพบเพื่อร่วมมือกัน…หาไม่แล้วหากทั้งคู่ร่วมมือกันไปดักหน้าค่ายคฤหาสน์ปี้ชิงนั่น ต่อให้เป็นกงซุนอู๋จี๋ก็ไม่มีปัญญาทำอะไรได้!”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะเหินร่างออกนอกค่าย ศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยวคนหนึ่งก็กล่าวออกมาด้วยความเสียดาย
“นั่นสิ หลายปีที่ผ่านมาคฤหาสน์ปี้ชิงมันมาดักหน้าค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวของพวกเรา 3 ครั้ง…ตลอด 3 ครั้งนั่นมีคนของคฤหาสน์เฉวียนโยวเราไม่กี่คนเท่านั้น ที่กล้าออกไป”
ศิษย์คฤหาสน์เฉวีนนโยวข้างๆก็ถอนหายใจ
ถึงแม้ว่าในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง การไปดักหน้าค่ายผู้อื่น ก็ไม่ต่างอะไรจากไม่ไว้หน้าผู้อื่น และลูบคมคฤหาสน์อมตะนั้นๆ
จึงมีไม่กี่คนที่กล้าทำ
อย่างไรก็ตาม หากเป็นคฤหาสน์อมตะ 2 แห่งที่มีเรื่องบาดหมางกันแต่แรก นับว่าเป็นเรื่องปกตินักที่จะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้น!
