คมมีดมิติสีเทาพุ่งไปฉับไวปานสายฟ้า ปลิดปลงศีรษะหลิวจี๋ที่สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พรากหนึ่งชีวิตของมันไป ทั้งๆที่มันกำลังคิดถึงเรื่องคุกเข่าเพื่อร้องขอความเมตตาอยู่ด้วยซ้ำ…
ศีรษะหลิวจี๋ที่ปลิวกระเด็น สองตาของมันเบิกโพลงไปด้วยความหวาดกลัว ปากอ้าออกคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง น่าเสียดายที่คำๆนั้น ไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้ตลอดกาล…
เมื่อเห็นว่าหลิวจี๋ถูกฆ่าตาย หว่านชิงชิงก็รีบซัดป้ายหยกสะสมคะแนนของหลิวจี๋ในมือไปทางต้วนหลิงเทียนทันที ยังถอยร่างตัวเองออกไปเผื่อไว้อีกด้วย
ครู่ต่อมาเมื่อป้ายหยกสะสมคะแนนของหลิวจี๋สลายเป็นธุลี คะแนนในนั้นก็ถูกถ่ายโอนมาให้ต้วนหลิงเทียน
“หืม? หลิวจี๋มันมีคะแนนสะสม 60 กว่าแต้มเชียว?”
หลังฆ่าหลิวจี๋แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ตรวจสอบคะแนนสะสมในป้ายหยกตัวเอง จึงพบว่าคะแนนของเขาเพิ่มขึ้นมาเป็น 387 แต้ม!
เห็นได้ชัดว่าเขาได้คะแนนสะสมจากหลิวเจี๋ยมาถึง 65 แต้ม
เพราะเดิมทีเขามีคะแนนสะสมแค่ 322 แต้มเท่านั้น
‘หลิวจี๋ผู้นี้ สวรรค์มีทางไม่ยอมเดิน นรกไร้ประตูดันทุรังมุดมาจริงๆ…’
หว่านชิงชิงที่มองศพหลิวจี๋ร่วงตกจากฟากฟ้า ลอบกล่าวในใจด้วยความรู้สึกเวทนา…
ตลอดทางที่นางร่วมมือกับต้วนหลิงเทียน ทุกคนที่พบเจอนั้น ต้วนหลิงเทียนกับนางไม่ได้เข่นฆ่าใครเลย
