“ดูเหมือนข่าวที่ลือกันจะเป็นจริง…หลิวจี๋ผู้นี้สันดารเสียและจิตใจคับแคบจนแม้แต่คนของคฤหาสน์หานชิงเอง ก็ไม่มีผู้ใดคบมัน เรื่องที่พวกเราร่วมมือกัน ไม่เว้นเรื่องที่เจ้าจัดการถานหยวนกับอวิ๋นเหยียน สมควรรู้กันหมดแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่รู้อะไรเลย”
หว่านชิงชิงส่งเสียงผ่านพลังไปถึงต้วนหลิงเทียน
นางจะสรุปได้แบบนี้ก็ไม่แปลก
เพราะท้ายที่สุดแล้ว หากหลิวจี๋ล่วงรู้เรื่องที่นางพูดมาสักเรื่องไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม อีกฝ่ายคงไม่กล้ามาทำตัวจองหองอะไรแบบนี้ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนแน่นอน!
“เช่นนั้นก็ให้ข้าดูหน่อย…ว่าเจ้าจะฆ่าข้ายังไง?”
เผชิญกับหลิวจี๋ที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร สีหน้าท่าทีต้วนหลิงเทียนยังคงนิ่งสงบไม่แปรเปลี่ยน
และแววตาท่าทางสบายๆราวไม่เห็นมันอยู่ในสายตาแบบนี้ ทำให้หลิวจี๋ยิ่งเดือดดาลหนักข้อ “เฮอะ! เจ้าคิดจริงๆหรือว่าเดือนนี้เจ้าจักโชคดีเหมือนเดือนก่อน!?”
กล่าวจบคำ ทั่วร่างหลิวจี๋ก็ระเบิดพลังสีครามออกมาจนมวลอากาศสั่นไหว คนโจนทะยานเข้ามาปานนกเหยี่ยว จากนั้นห้วงอากาศโดยรอบก็เริ่มส่งเสียงคำราม สายลมควบรวมก่อเกิดคมมีดไม่หยุด!
ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!
…
ร่างหลิวจี๋โจนทะยานเข้ามาด้วยความเร็วจนเห็นเป็นเงาเลือนปานภูตผี คมมีดสายลมมหาศาลที่ก่อเกิดขึ้นมามากมาย ก็แหวกฟ้าส่งเสียงเสียดหู ร้อยเรียงเข่นฆ่าเข้าใส่ต้วนหลิงเทียนปานห่ากระสุน!
