ปง! ปง! ปง! ปง! ปง! ปง!
…
ขณะเดียวกัน หลิวจี๋ก็ตระหนักได้ว่าคมมีดสายลมที่ใช้ออกด้วยพลังทั้งหมดของมัน ไม่อาจทำลายกรงมิติที่ฉาบไปด้วยเพลิงพลังสีทองได้ง่ายๆ!
กระทั่งได้ใช้พลังจู่โจมออกเต็มกำลังยังจุดเดียวแล้วแท้ๆ แต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะฝ่ากรงมิติออกไปได้เลย!!
‘นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!?’
‘ตัวบัดซบต้วนหลิงเทียน…ไฉนมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้เล่า!?’
สีหน้าหลิวจี๋เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนที่มันคิดฆ่าเพื่อล้างความอัปยศที่แท้จะร้ายกาจสุดที่มันจะคาดคิดได้ถึง!
หากมันรู้แต่แรกว่าต้วนหลิงเทียนร้ายกาจขนาดนี้ล่ะก็ ต่อให้มันจะเกลียดชังทั้งคับแค้นต้วนหลิงเทียนที่ทำให้มันรู้สึกอัปยศเมื่อเดือนก่อนมากแค่ไหน มันก็ไม่กล้ามาโวยวายใส่ต้วนหลิงเทียนอย่างจองหองลำพองแน่นอน!!
กระทั่งมันยังจะฝังความแค้นเอาไว้ให้ลึกสุดใจด้วยซ้ำ!
“ถานหยวนของคฤหาสน์หั่วหลียังไม่มีปัญญาทำลายห้วงมิติกักกันของข้าได้ด้วยซ้ำ…เจ้าคิดว่าการโจมตีของเจ้าทรงพลังกว่ามันรึไง?”
ต้วนหลิงเทียนที่เหลือบมองหลิวจี๋ด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงไร้แยแส
ถานหยวน?
ได้ยินวาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน หลิวจี๋ก็หน้าเสียไปอีกรอบ ร่างยังแข็งทื่อไปดื้อๆ “เจ้า…เจ้า…หรือว่าเจ้าเอาชนะถานหยวนได้?”
