ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีแดงเพลิงก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับหว่านชิงชิงเช่นกัน อีกฝ่านก็คืออวิ๋นเหยียน ศิษย์หลักของคฤหาสน์โหมอวิ๋น ที่มักจะติดอยู่ใน 10 อันดับแรกเสมอ
(โหมอวิ๋น โหม อ่านว่า โม๋ …ไม่ใช่ โหม จากโหมโรงนะ)
2 วันก่อนตอนนางได้รับข้อความจากต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะกลับเข้ามาแดนสววรรค์ใต้โบราณระดับกลาง นางก็มองสำรวจตารางอันดับก่อนเข้ามาเช่นกัน จึงพบว่าอวิ๋นเหยียนติดอยู่ในอันดับที่ 13
เมื่อเดือนก่อน นางก็เคยเจออวิ๋นเหยียนเช่นกัน และมีประมือกันไปหลายกระบวนท่า แต่ถึงความเร็วของนางจะเหนือกว่าและสะกดอวิ๋นเหยียนได้ทุกทาง แต่นางก็ไม่อาจเอาชนะอวิ๋นเหยียนได้
ส่วนอวิ๋นเหยียนแม้ในแง่การจู่โจมจะรุนแรงเหนือนาง แต่อีกฝ่ายก็ไม่อาจโจมตีนางโดนเช่นกัน
เช่นนั้นการประมือกับอีกฝ่ายไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
ดังนั้นนางก็เลยเลิกล้มความคิดต่อสู้
ด้านอวิ๋นเหยียนก็เช่นกัน
“ข้าพึ่งได้รับรายงานสถานการณ์ล่าสุดเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน…เห็นว่าอัตราการเพิ่มขึ้นของคะแนนสะสมท่านตลอด 2 วันที่ผ่านมา ยังเหนือกว่าพวก 6 อันดับแรกอีกหรือ! และตอนนี้ท่านก็ติดอยู่ใน 30 อันดับแรกแล้ว?”
อวิ๋นเหยียนที่มองหว่านชิงชิง หยีตาเอ่ยถามออกมาตรงๆ
“โชคข้าไม่เลว”
หว่านชิงชิงงกล่าวตอบเสียงเรียบ แต่ต้นจนจบสีหน้าแววตาของนางช่างเย็นชานัก
อวิ๋นเหยียนก็ไม่ได้ถืออะไร เพราะเขารู้มานานแล้วว่าหว่านชิงชิงแห่งคฤหาสน์อู่จ้าน ขึ้นชื่อเรียกไม่สนใจใคร
