“เจ้าไม่ต้องรู้สึกว่าติดค้างอะไรข้าหรอก…เผลอๆหากไม่มีข้าเตือน เจ้าอาจจะกำจัดพวกมันได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ!”
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน หวว่านชิงชิงก็รู้ว่าต้วนหลิงเทียนคิดจะตอบแทนให้นาง
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะนางกลัวว่าหากถานหยวนกับโม่ผิงจื่อร่วมมือกัน ต้วนหลิงเทียนอาจสู้พวกมันไม่ได้
แต่ตอนนี้นางรู้แล้ว
ว่าต่อให้ถานหยวนกับโม่ผิงจะจะร่วมมือกันก็ยังสู้ต้วนหลิงเทียนไม่ได้
สำหรับศิษย์คนอื่นๆของคฤหาสน์หั่วหลีนั้น ไม่ต่างอะไรจากทหารเลวไม่คู่ควรให้กล่าวถึง
“ถึงเจ้าจะว่าอย่างนั้น แต่ถ้าพวกมันรวมคนมาเยอะๆและปะทะกันหน้าค่ายคฤหาสน์หั่วหลี ก็ไม่แน่ว่าข้าจะจัดการถานหยวนได้ง่ายๆ…”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวพลางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “หากเจ้าไม่เห็นด้วย…ข้าก็รู้สึกกระดากใจเรื่องร่วมมือกัน”
“ก็ได้”
เห็นความแน่วแน่ของต้วนหลิงเทียน หว่านชิงชิงก็ไม่กล้าปฏิเสธอีก
อย่างไรก็ตามในใจนางรู้สึกซาบซึ้งไม่น้อย
เพราะนางรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนยังเลือกกระทำ
