กงซุนเวิ่นฉิงจึงเร่งส่งขอความอธิบายเรื่องทั้งหมดไปให้ปี้ไห่หมิงเฟิงทันที ว่าทั้งหมดเป็นแค่การลองใจหวงเจียหลงเท่านั้น “ตอนนี้ข้าได้รับหวงเจียหลงนั่นเป็นศิษย์ปิดสำนักแล้ว”
“เจ้ารีบไปอธิบายเรื่องราวให้ต้วนหลิงเทียนกระจ่างเถอะ มันจักได้กลับเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณได้อย่างสบายใจ…ทั้งหมดแค่เรื่องไม่เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น อย่างไรก็ตามเจ้าหนูหวงเจียหลงนั่นใช้ได้จริงๆ มันถึงกับยอมตายไม่ยอมขายสหาย”
ประโยคท้าย กงซุนเวิ่นฉิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมหวงเจียหลง
“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”
หลังได้รับทราบรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ปี้ไห่หมิงเฟิงก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็เร่งส่งข้อความไปหาฉีเทียนหมิงเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมดทันที
“ทำเอาเจ้าวิ่งวุ่นไปครึ่งค่อนวัน แต่สุดท้ายที่แท้แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง…กงซุนเวิ่นฉิงนั่นมันก็เข้าใจหลอกสหายเจ้าจริงๆ! เอาล่ะๆ เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด และข้าฝากเจ้าหนูปี้ไห่หมิงเฟิงไปโวยมันเรียบร้อย ว่าทีหลังอย่าได้หาทำ!”
หลังฉีเทียนหมิงทราบต้นสายปลายเหตุ มันก็เร่งส่งข้อความไปหาต้วนหลิงเทียนทันที
‘เข้าใจผิด?’
‘เป็นประมุขใหญ่ของนิกายอมตะเหอฮวน กงซุนเวิ่นฉิง คิดลองใจพี่เจียหลง…และตอนนี้ก็รับพี่เจียหลงเป็นศิษย์ปิดสำนักไปแล้ว?’
