เป็นธรรมดาว่าถึงมันจะไม่หลบหนีออกไป ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะฆ่ามันจริงๆ
ครั้งนี้ที่เขามาดักหน้าค่ายคฤหาสน์หั่วหลีทั้งกล่าววาจายยั่วยุท้าทาย ก็เรียกว่าข้ามเส้นผู้อื่นเขาไปแล้ว หากยังเข่นฆ่าศิษย์คฤหาสน์หั่วหลีไม่เลือกหน้าอยู่อีก เกรงว่าสถานการณ์คงเกินจุดถอยกลับ
ถึงตอนนั้นไม่พ้นคฤหาสน์หั่วหลีต้องเคียดแค้นชิงชังเขาจับใจ!
แต่ครั้งนี้ถึงเขาจะไปปิดกั้นท้าทายค่ายคฤหาสน์หั่วหลี รวมถึงกำจัดศิษย์พวกมันไปครึ่งร้อย ทว่าเขาไม่ได้ฆ่าคนของพวกมันแม้แต่คนเดียว เช่นนั้นต่อให้คฤหาสน์หั่วหลีคิดเอาคืน ก็คงไม่ทำอะไรเกินเลย
เป้าหมายของต้วนหลิงเทียนก็มีแค่คะแนนสะสมเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ต้วนหลิงเทียนจึงไม่กังวลเรื่องยั่วยุคฤหาสน์หั่วหลีสักเท่าไหร่ แม้อาจจะเสี่ยงไปบ้าง เขาก็ยินดีแบกรับความเสี่ยงดังกล่าว
เพราะสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ฆ่าศิษย์ของคฤหาสน์หั่วหลีสักคน
“ตอนนี้คะแนนข้ามีเท่าไหร่แล้วนะ…”
หลังจัดการถานหวนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สะบัดมือเรียกป้ายหยกสะสมคะแนนออกมาทันที จากนั้นพอแผ่สำนึกเทวะลงไปตรวจสอบ ลูกตาเขาก็หดเล็กลงเร็วไว
จากนั้นดวงตาก็เบิกกว้างพลางเปล่งแสงระยิบระยับ ราวดวงดาวกลางฟ้ายามค่ำคืน
…
ณ คฤหาสน์หั่วหลี
บริเวณตำหนักเคลื่อนย้ายตามจุดต่างๆ
โม่ผิงจื่อรวมถึงศิษย์ฝ่ายในทั้ง 6 ที่ถูกจัดการ ก็แยกย้ายกันไปปรากฏตัวตามค่ายกลรับตัวต่างๆในเวลาไล่เลี่ยกัน
“โม่ผิงจื่อ?”
