“โอหังนัก! เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถต่อกรกับศิษย์พี่ถานหยวนกับศิษย์พี่โม่ผิงจื่อที่ร่วมมือกันได้จริงๆ?”
“เด็กน้อยขนอุยอายุไม่ถึง 100 เช่นเจ้า มิพ้นต้องพบพานวาสนาปาฏิหาริย์มาถึงมีความสำเร็จเช่นนี้ได้! อย่างไรก็ตามให้เจ้าวาสนาดีเพียงใด แต่ต้องมาเจอศิษย์พี่ถานกับศิษย์พี่โม่ร่วมมือกัน เจ้าก็เสมือนถูกลิขิตให้พ่ายแพ้!!”
“ต้วนหลิงเทียน วันเวลาในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเดือนนี้ของเจ้า กำลังจะจบลงแล้ว”
“หากเจ้ายังรู้ว่าอะไรดีต่อตัว ก็เร่งทำลายป้ายหยกแล้วหลบหนีไปเสียประเสริฐกว่า…หากเจ้ารั้นจะประมือกับศิษย์พี่ถานกับศิษย์พี่โม่ ก็รังแต่จะหาเรื่องเจ็บตัวเปล่าๆ! มิสู้เก็บหน้าหล่อๆนั่นของเจ้ากลับไปเกี้ยวหญิงเถอะ!!”
…
ด้านศิษย์ฝ่ายในคฤหาสน์หั่วหลีทั้ง 6 พอได้ยินววาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน และตระหนักได้ถึงความหมายที่ต้วนหลิงเทียนจะสื่อ สีหน้าพวกมันก็เปลี่ยนไปเป็นห้าวหาญ ดั่งบังเกิดความกล้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน โพล่งคำเย้ยเยาะออกไปด้วยความมั่นใจในพลังฝีมือถานหยวนและโม่ผิงจื่อ ไร้ซึ่งความกลัวใดๆอีกต่อไป
“วาจาคุยโวโอ้อวดผู้ใดก็พูดได้…คิดจะจัดการพวกเรา นั่นก็ต้องดูว่าเจ้ามีพลังสามารถพอหรือไม่!”
ถานหยวนคลี่ยิ้มเย็นชา จากนั้นทั่วร่างของมันก็เริ่มเปล่งแสงสีทองออกมาเจิดจ้า พริบตาคนก็คล้ายถูกสีทองทาฉาบไปทั่วร่าง เปล่งประกายราวกลับกลายเป็นมนุษย์ทองคำไปแล้ว!!
“ความลึกซึ้ง กายาทองคำ?”
