“บังเอิญ!?”
“เหอะๆ โชคต้วนหลิงเทียนผู้นั้นมันจะดีเกินไปหน่อยไหม…กำลังหนีจากตาข่ายของคฤหาสน์หั่วหลีแท้ๆ แต่ดันจัดการศิษย์คฤหาสน์หั่วหลีเพิ่มได้ 7 คน?”
“ให้ตายเถอะ ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นมันจะโชคดีไปไหน!?”
…
คนของคฤหาสน์อมตะระดับ 6 ทั้งหลายพอได้รับทราบเรื่องราวดังกล่าวจากสหายในคฤหาสน์หั่วหลี ก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปตามๆกัน
ยังได้แต่คิดว่าต้วนหลิงเทียนช่างโชคดีเหลือเกิน
“ว่าแต่ไฉนพวกมันถึงมี 7 คนเล่า? อย่าบอกนะว่าปกติตอนเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณ พวกมันทั้ง 7 คน ก็มักร่วมมือกันอยู่แล้ว?”
“ร่วมมือกัน 7 คน? เป็นไปไม่ได้…ใครจะไปหาทำ! ถึงการร่วมมือกัน 7 คนอาจจะทำให้เอาชนะผู้อื่นได้ไม่ยาก แต่คะแนนสะสมที่ได้มาก็จำต้องแบ่งกัน 7 คน เช่นนั้นแต่ละคนจะได้กันเท่าไหร่เชียว”
“มันก็ไม่สมเหตุสมผลจริงๆนั่นล่ะ…”
…
ในขณะที่คนของคฤหาสน์อมตะกำลังคาดเดาอะไรได้บางอย่าง ในที่สุดก็ได้รับการยืนยันจากคนของคฤหาสน์หั่วหลี
ว่าคนทั้ง 7 ที่รวมตัวกันนั้น เป็นเพราะกำลังจะเดินทางไปรวมตัวกับคนอื่นๆ เพื่อพากันไปจัดการต้วนหลิงเทียนในคราวเดียว
อย่างไรก็ตาม คนของคฤหาสน์หั่วหลีไม่มีใครบอกเรื่องจุดนัดพบหรือวิธีที่เหล่าศิษย์ใช้เพื่อหากัน แม้แต่จะเป็นสหายที่สนิทแค่ไหนก็ตาม ทั้งหมดเพื่อไม่ให้เรื่องราวรั่วไหลไปถึงคฤหาสน์เฉวียนโยว
“จู่ๆต้วนหลิงเทียนก็ไหวตัวทันและหนีไปซะงั้น…ข้าหลงคิดว่าจะได้ดูอะไรดีๆแล้วเสียอีก”
