บทที่ 44 พี่ชายอันดับที่หนึ่ง (1)
“…” เฝ่ยไป๋ลู่สำลักทันที
[เจ๋งโคตร! ทำไมฉันไม่คิดจะขอเรื่องนี้บ้าง!]
[หมดคำจะพูด ไป๋ลู่ทำนายไม่ออกเลยสินะ ถ้าเธอรู้ก็ไม่ต้องมาไลฟ์สดแล้วละ แค่ซื้อลอตเตอรี่ก็รวยแล้ว]
[ฉันเชื่อว่าคุณสตรีมเมอร์ทำได้! รีบบอกเลขมาด่วนเลย ฉันอยู่หน้าประตูร้านลอตเตอรี่แล้ว กำลังรอออนไลน์ ด่วนมาก!]
เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกตลกขบขัน “ถึงแม้ว่าฉันจะทำนายได้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ อนาคตไม่แน่นอน ถึงฉันบอกเลขที่ถูกรางวัลไป มันก็เปลี่ยนแปลงได้ พวกเราพับแขนเสื้อขึ้นแล้วทำงานอย่างแข็งขัน*[1] กันเถอะ อย่าเอาแต่จินตนาการมากเกินไปในเรื่องนี้เลย มันเสียเวลาเปล่า”
หลังพูดไปอย่างนั้น เธอก็เปลี่ยนชื่อคอนเทนต์เงียบ ๆ ว่า การใช้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์ ตามด้วย ‘ไม่ทำนายลอตเตอรี่’
พอเพื่อนตาไวในห้องถ่ายทอดสดเห็นเข้า เลยพอกันคอมเมนต์ ‘ฮ่า ๆๆ’ มาเป็นแถว
“ทำนายไม่ได้ก็บอกมาตรง ๆ เหอะ” เจ้าหนุ่มผมทองควักแบล็กการ์ด*[2] ออกมา “เงินฉันไม่มีขาดหรอก เงินที่ได้จากการถูกลอตเตอรี่ไม่พอซื้อรถของฉันด้วยซ้ำ ฉันถามคำถามนี้เพื่อดูระดับความสามารถของเธอ คิดไม่ถึงว่าจะไม่ค่อยเท่าไหร่…”
[น้ำตาแห่งความอิจฉาไหลออกมาจากมุมปากของฉันแล้ว… นี่มันแบล็กการ์ด! ในประเทศมีคนถืออยู่แค่ไม่กี่คนเท่านั้น!]
[นี่ใครอะ? อวดรวย แล้วก็หยิ่งชะมัดยาด]
“ถ้าอย่างนั้นคุณอยากทำนายอะไรล่ะ?” เฝ่ยไป๋ลู่สงสัย …ไม่อยากทำนายดวงชะตาแล้วเชื่อมต่อเข้ามาทำไม
