หลังได้ฟังคำพูดของฉีเทียนหมิง ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจ
เขาเองก็ไม่ทันคิดเรื่องนี้มาก่อน
ตอนนี้พอได้ยินฉีเทียนหมิงอธิบาย เขาก็ตระหนักได้
หากเขาเข้าไปตั้งแต่วันแรก ก็จะพบเจอแค่ผู้ที่มีคะแนนเดียวเหมือนเขา ต่อให้เอาชนะพวกมันได้ 20 คนเขาก็อาจจะได้รับแค่ 20 แต้มเท่านั้น
เช่นนั้นปล่อยให้พวกมันต่อสู้กันเองไปก่อนสักสองสามวัน รอให้สะสมคะแนนได้ประมาณหนึ่งค่อยเข้าไปจัดการ ย่อมมีประสิทธิภาพมากกว่า
“หากเป็นแบบนั้น…3 วันไม่สั้นไปหน่อนรึ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม
เขาลองคิดทบทวนดู ก็พบว่าเช่นนั้นรอให้ผ่านไป 5-6 วันค่อยเข้าไปน่าจะดีกว่า
“เจ้าจะรออีกสัก 2-3 วันแล้วค่อยเข้าไปก็ได้…แต่ถึงตอนนั้นผู้คนคงน้อยลง จริงอยู่ที่แต่ละคนอาจถือแต้มไว้ไม่น้อย แต่เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าจะหาคนเจอ?”
ฉีเทียนหมิงกล่าว “เช่นนั้น 3 วันจึงเหมาะสุด…หลังผ่านไป 3 วันด้านในก็ยังมีผู้คนไม่น้อย ต่อให้เจ้าไม่เจอคนที่ถือคะแนนมาก แต่อย่างน้อยๆเจ้าก็ไม่ถึงขั้นที่ไม่พบเจอแม้แต่เงาคนให้ปวดใจ…”
“เดือนนี้ แม้เจ้าจะได้คะแนนมาไม่น้อย แต่หากไม่นับกลุ่มคนของคฤหาสน์อู่จ้าน หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าก็พบเจอคนแค่ไม่กี่คนสินะ?”
กล่าวถึงจุดนี้ฉีเทียนหมิงก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนตาเขม็ง ต้วนหลิงเทียนเองก็พยักหน้ารับ นั่นเพราะเขาพบเจอคนน้อมากจริงๆ เรียกว่าเวลากว่า 9 ส่วน เขาใช้มันไปกับการบินเคว้งคว้างอย่างว้าเหว่
