สิ่งมีชีวิตอย่างบุปผา พืชหญ้า ไม่เว้นสมุนไพรใดๆมันต่างจากสัตว์อมตะโดยสิ้นเชิง ก่อนที่จะก่อเกิดสำนึกสติ พวกมันก็ทำได้แค่บำเพ็ญตบะตามสัญชาตญาณ เรียกว่าก่อนจะจำแลงกายได้ แม้จะถือเป็นสิ่งอภินิหารแต่ก็ยังไม่ได้ริเริ่มสั่งสมพลังเซียนอมตะ…
“เช่นนั้นสัตว์อมตะเล่า? จะเริ่มนับอายุหลังจากจำแลงกาเป็นมนุษย์ด้วยรึเปล่า?”
ต้วนหลิงเทียนถาม
“ย่อมไม่อาจนับรวมกันได้”
ฉีเทียนหมิงส่ายหัวไปมา “ด้วยเหตุนี้ สัตว์อมตะทั้งหลาย จึงไม่อาจเทียบกับพวกบุปผา พืชหญ้าต้นไม้ใดๆได้เลย…อย่างในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางนั้น หากสัตว์อมตะที่พึ่งจะมาจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้ตอนอายุ 900 ปี เช่นนั้นจึงกล่าวได้ว่ามันจะอยู่ในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางได้แค่ 100 ปีเท่านั้น”
“ประเด็นนี้ท่านจอมราชันอมตะสวรรค์ใต้ได้คิดคำนวณไว้ก่อนแล้ว มิฉะนั้นก็จักไม่ยุติธรรมต่อผู้คนและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ”
ได้ยินคำตอบของฉีเทียนหมิง ต้วนหลิงเทียนก็พอได้โล่งใจหน่อย
หากเป็นแบบนี้ก็พอรับได้
“ฮวาเซียว ถึงแม้จะอายุแค่ 500 กว่าปี แต่ก็สามารถเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งน้ำได้ถึง 6 ประการ และริเริ่มเข้าใจความลึกซึ้งของกฏแห่งน้ำประการที่ 7 ได้บางส่วน…ที่สำคัญในบรรดาความลึกซึ้งของกฏแห่งน้ำที่มันเข้าใจนั้น ยังเข้าใจความลึกซึ้งที่หนุนเสริมการโจมตีเป็นหลักหมดแล้ว…”
