ฉีเทียนหมิงส่ายหัวไปมาพลางกล่าว “ด้านหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็เช่นกัน ข้าไปตรวจสอบที่นิกายอมตะอวิ๋นไถดูแล้ว มันก็ออกจากนิกาอมตะอวิ๋นไถแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และเป็นการเดินทางไปอวี้หวงเทียน…ในเมื่อมันเองก็อยู่นิกายอมตะอวิ๋นไถตลอดเวลาเหมือนกัน จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปชักชวนผู้คน”
สิ่งที่ปี้ไห่หมิงเฟิงคิดได้ ไหนเลยฉีเทียนหมิงจะไม่ฉุกคิด
“เด็กน้อยทั้งสองคนนั่น นับว่าอัศจรรย์ยิ่งนัก…”
พอเสียงฉีเทียนหมิงดังจบคำ ปี้ไห่หมิงเฟิงก็รู้ว่ามันคิดมากไปเอง อย่างไรก็ตามใบหน้ายังฉายชัดถึงความตกใจไม่หาย
มันคิดไม่ถึงจริงๆ
ว่าเด็กน้อย 2 คนที่มันหมายตาตั้งแต่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำเปิดออก กลับพบพานวาสนาจนทะยานขึ้นฟ้าในเวลาไม่กี่ปี…
“อาจารย์ลุงฉี แล้วนี่ท่านตั้งใจพาต้วนหลิงเทียนมาเข้าแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางโดยเฉพาะงั้นหรือ?”
พอฉุกคิดได้ว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนไปสร้างผลงานในแดนสววรรค์ใต้โบราณระดับกลาง ปี้ไห่หมิงเฟิงก็เอ่ยถามออกมาทันที
“เปล่า”
ฉีเทียนหมิงส่ายหัวไปมาพลางคลี่ยิ้มขื่นขม “คราวนี้ข้าพาต้วนหลิงเทียน มาพบท่านเจ้าวังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อย…”
“อันใด!? นี่ท่านคิดให้ต้วนหลิวเทียนรับการทดสอบเป็นผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยคนแรกในรอบ 30,000 ปีงั้นหรือ!?”
